Augustus is een maand met mooi weer en veel gezelligheid met zeilvrienden.De eerste helft van de maand blijven we rond Chalkidiki. Daarna bezoeken we 3 eilanden, Limnos, Lesbos en Psara. In totaal hebben we deze maand 255 mijlen gezeild.

Een paar dagen in Island Bay (1 – 3 augustus)
De dag na mijn verjaardag begint met opstaan, zwemmen, bal en frisbee overgooien. Met de buren van de Equinox en de Relacat. Dat wordt een beetje standaard als we bij elkaar in de buurt zijn.
Er moeten weer boodschappen gehaald worden. De dichtstbijzijnde grote supermarkt is in Neas Marmaras, 4,5 mijl varen en dan nog 1,5 km lopen. Samen met Renzo & Edith gaan we in onze bijboot. Op de heenweg verkennen we bijna alle baaitjes. Terug varen we op volle snelheid.
We zijn uitgenodigd op de Relacat van Pekka & Tuula voor het avondeten. Pekka heeft het Griekse gerecht bougiourdi gemaakt.
Het is een warme dag en we zitten nog lang buiten.
We hebben een paar gezellige en rustige dagen. Eerst vertrekt de Relacat, later de Equinox. Op het laatst is alleen Wahoo overgebleven.

Van Island Bay naar Kriaritsi (4 augustus)
Ons plan is om naar Sykia, aan de oostkant van de middelvinger, te zeilen.
Maar kort voor de ingang naar de baai van Sykia zien we een strand achter wat rotsen. Dat lijkt ons een leuke plek. Daar gaan we ankeren. Flink ver van het drukke strand. Ik zie zand en laat het anker zakken in 11 meter diep water. We checken het anker door er naar toe te zwemmen. Het ligt mooi ingegraven.
Laat in de avond zien we de windverwachting. In de nacht gaat het uit het noorden waaien. Misschien liggen we hier dan niet zo goed meer. We zien wel.

Van Kriaritsi naar Kalamitsi (5 – 8 augustus)
Het is de hele nacht westenwind geweest en Wahoo lag rustig. We hebben lekker geslapen.
Als we zwemmen in noordelijke richting, de wind komt nu uit het noorden, zien we dat een eindje voor het anker er allemaal vrij vlakke rotsen zijn. Met af en toe een flinke opening ertussen. Goed dat daar ons anker niet ligt. Dan was de kans dat hij blijft steken groot.
Vandaag gaan we naar Kalamitsi. Met alleen de genua zeilen we voor de wind en zijn er binnen een uur. Het is maar 3,5 mijl.
We ankeren vrij ver naar buiten. De Relacat ligt halverwege de baai.
We nodigen Pekka & Tuula uit voor het avondeten.

In de nacht is het gaan waaien en de golven lopen de baai binnen. We liggen onrustig. Maar we kunnen ertegen.
Henk heeft de foto’s en filmpjes van juni klaar. Ik start met het verhaal van juni.
Om 6 uur is de supbar in het water bij het strand open ter ere van Pekka’s 66e verjaardag. Later komt de sup van Renzo en Edith ernaast. Zij zijn met Equinox vanaf Vourvourou gekomen en dichter bij het strand gaan ankeren.
Er is bier, wijn en water. En ijs om te koelen. Pekka heeft uientaart gemaakt en aardappelsalade met plakjes worst. Alles is nog warm. En het is erg lekker.
Als de zon achter de bergen zakt wordt het kouder. Henk zwemt terug en ik peddel op de sup.
Wat is het nu lekker warm aan boord!

Henk heeft de afgelopen dagen de trampolines zo ver mogelijk opgespannen. Nu maakt hij versterkingen bij de ringen aan de tussenbeam. Zodat het net rond de ringen niet meer verschuift en het minder kraakt als je er over loopt.
Het verhaal van juni maak ik af , zodat Henk het op de website kan plaatsen.
Het is vrijdag, dus happy hour. Met z’n tweetjes op Wahoo.

De Equinox vertrekt in de ochtend naar Porto Koufo en we nemen voorlopig afscheid.
Aan het einde van de middag gaan we samen op de sup naar het strand. Ik peddel en Henk zit achter mij, met de ruggen tegen elkaar aan. Pekka en Tuula zijn er met hun sup. En Eleni (strandbewoonster). Zij brengt wat te drinken. We hangen gezellig rond de sup in het water. Morgen willen we naar Vourvourou en de Relacat gaat naar Porto Koufo.

Van Kalamitsi naar Elia Island, bij Sarti een tussenstop voor boodschappen (9 – 11 augustus)
Vóór 8 uur gaan we al bal en frisbee overgooien. We willen vroeg vertrekken. Omdat er in de ochtend wind voorspeld is.
Vannacht heeft het gewaaid en liepen er golven de baai binnen. We werden er wakker van. Maar konden goed weer in slaap komen.
We zeggen ‘tot ziens’ tegen Pekka en Tuula.
Als we de baai uit zijn hijsen we het grootzeil en rollen de fok uit. Het waait stevig en er zijn flinke golven, waar we tegenin hakken. Want we moeten weer eens kruisen. Na overstag gaan liggen we beter op de golven. De wind draait de verkeerde kant op. Daardoor komen we bij Sarti uit. Zal ik daar boodschappen doen? Er is een Masoutis, een grote supermarkt. Oké, we gaan ankeren. Het ligt er onrustig door aanlandige wind en golven. Henk brengt me naar het strand. Iemand van bootverhuur helpt, door de boot tegen te houden. Zodat ik af kan stappen en de boot niet door een golf op het strand gegooid wordt. Als ik terug kom met boodschappen helpt hij weer. Nu heeft Henk het achter-ankertje uitgegooid, zodat de boot niet verder kan. Ik kom tot m’n knieën in het water. De hulp staat er tot zijn middel in, zo steil is het daar.
Zodra de boodschappen opgeruimd zijn vertrekken we. De eerste slag, met grootzeil en genua, gaat recht naar het oosten. Na de overstag manoeuvre gaan we bijna terug naar Sarti. Dicht bij het hoekje start Henk 1 motor en rolt hij de genua in. We motoren ruim een uur. Dan is er weer wind. Nu uit het zuidoosten. We zeilen tot in de baai van Vourvourou. Dan gaat, al zeilend, het grootzeil naar beneden. Met alleen de genua zeilen we naar het eilandje Elia. Daarachter ankeren we. Er ligt nog 1 zeilboot, de Voyager. Het anker houdt meteen.

Vannacht is het gaan waaien uit het noorden. Wat harder dan voorspeld. Er lopen flinke golven de baai binnen. Doordat de wind uit dezelfde richting komt hebben we er geen last van.
Vandaag hebben we vakantie, zeggen we. Eigenlijk hebben we altijd vakantie. En dat bevalt goed.
Ik vraag Andreas van de Jurawind, die in de volgende baai ligt, of hij naar de Moonshinebar wil komen om daar met ons wat te drinken. Hij vraagt ook zijn Duitse buren. Die hij heeft geholpen zodat hun koelkast weer werkt.
We ontmoeten hen bij de bar. Florian en Katharina van de Ars Vivendi III. Erg leuke lui. Nog lekker jong, dertigers. Zondagavond zaten ze er alle drie ook en zagen de Wahoo aan komen zeilen en ankeren. Maar Andreas realiseerde zich toen niet dat wij het waren.
We komen pas om half 10 terug op Wahoo. Ik ga niet meer koken. Alles wat ik al gesneden had gaat in de koelkast. We eten een broodje.

Het is in de ochtend al heet, het waait bijna niet. De temperatuur in de nacht blijft boven 25 graden. Elke nacht hebben we de ventilator boven het bed aan, voor wat verkoeling. Dat helpt. We slapen goed.
Florian en Katharina komen met hun zeilboot even langszij om Wahoo te bekijken. Katharina is nog nooit op een catamaran geweest. Ze is helemaal enthousiast.
Het koffiezetapparaat heeft kuren. Al een tijdje. De houder met koffie draait los. Ik moet er bij blijven staan en hem vasthouden. Ik geef het apparaat een grote schoonmaakbeurt. Afwachten of dat helpt.
Andreas komt in de middag met zijn Jurawind naast ons ankeren. Hij is uitgenodigd om te komen eten. Dat aanbod heeft hij met beide handen aangenomen. Hij vaart er zelfs 1,5 mijl voor.
Ik maak het eten klaar voordat hij komt en zet de pan in bed. Met een plaid en kussens erover om het warm te houden.
Het is gezellig. Het eten is zo lekker dat de hele pan leeg gaat.

Van Elia eiland naar Diaporos (12 – 15 augustus)
Het water is bijna een spiegel. Er is geen wind. We gooien over met 2 ballen en een frisbee.
Andreas vindt het ook leuk.
Daarna zeggen we ‘tot ziens.’ Hij vaart vandaag naar Vourvourou. Wij weten het nog niet. Het gaat de komende dagen wat harder waaien uit het noordoosten. Waarschijnlijk krijgen we hier dan last van golven.
Ik ga op de sup de baaien in de buurt, in noordoostelijke richting, verkennen.
Onderweg zijn er veel golven door snel varende huurbootjes. Ik ben blij met m’n zitje op de sup.
Tegen 6 uur gaan we ankerop. Om 1 mijl te varen naar een andere mooie plek aan de noordkant van het eiland Diaporos. Het anker zakt in zand en houdt. Ook bij veel toeren in de achteruit.
Het is een mooie, rustige, warme avond.
Van de zonsverduistering kunnen wij hier niks zien, omdat in Griekenland de zon dan al onder is.
Wel kunnen we vallende sterren zien. Daarvoor liggen we een tijd op een plaid op de trampoline met een kussen onder het hoofd. We zien 4 of 5 sterren ‘vallen’.

Na 10 uur beginnen de kleine huurbootjes te komen. Het wordt in deze baai heel wat drukker dan in de vorige. Dat is ook wel gezellig.
Behalve als iemand tot 3 keer toe het anker vlak voor Wahoo uit gooit en dan op drift gaat omdat het anker niet houdt. Hoe dom kun je zijn. Gelukkig gaat het goed en komt het huurbootje nét niet tegen Wahoo aan.
Het blijft de hele dag druk met huurbootjes. Na 5 uur zijn ze weg. Alleen wat privé bootjes blijven over.
We gaan met de bijboot naar de volgende baai via de kortste weg. Over een ondiepte. Het is goed te doen. We verkennen de baai. Er liggen ongeveer 8 boten geankerd. Onder andere een Halberg Rassi met de naam Jaspis. De eigenaren kwamen eergisteren naar Wahoo toe varen. Hij zei dat hij ons Windy weerstation volgt en waardeert. En dat hij de boot mooi vindt. Henk vroeg of hij hier ook met een boot is en toen zei hij ‘met een Halberg Rassi, verderop’.
Ons doel is de Tiki bar, in een ondiepe baai. Maar die ligt in het water en de klanten staan ervoor, tot hun middel in het water. Daar hebben we geen rekening mee gehouden. Het staat ons niet aan. Maar vooral kunnen we de muziek niet waarderen. Dus we gaan terug naar Wahoo.
Alle boten zijn om 8 uur vertrokken. Wahoo blijft als enige over.
Het online bij Skroutz bestelde pakje (condensator voor de duikcompressor) is 2 weken onderweg geweest en aangekomen in Kalamitsi. Nu kunnen we plannen maken om het op te halen en daarna onze reis naar het zuiden te starten.

Vanmorgen hebben we geen internet via wifi. Ook geen windrapport van Wahoo op Windy. Achteraf moest Starlink opnieuw worden opgestart. Daarna doet alles het weer.
Het is eerst bewolkt. Later schijnt de zon. Het wordt 29 graden. De afgelopen dagen was het 33 graden. Dit voelt aangenamer.
Ik neem het nieuwe koffiezetapparaat, dat we al ruim een jaar aan boord hebben als reserve, in gebruik. Wat een genot om hiermee koffie te zetten!
In Licata gaan we een nieuwe pistonring bestellen voor het oude, steeds slechter functionerende apparaat. We gooien het nog niet weg.
Zo druk als het gisteren was met huurbootjes, zo rustig is het nu. Worden ze op vrijdag niet verhuurd? Of waait het te hard? We zien alleen wat particuliere bootjes en een paar grotere met toeristen.
Marco van Marco’s Adventures komt dag zeggen. Hij heeft ook een catamaran en vaart met gasten. Hij vindt die van ons mooi. Een paar weken geleden kwam hij ook al langs.
Het blijft de hele dag rustig qua bootjes. We blijven nog een nacht en zien morgen wel weer.

De laatste paar nachten gaat het tussen 2 en 3 uur hard waaien. Ik word er wakker van. Gisteren kon ik niet snel weer in slaap komen. Nu gelukkig wel. Mee omdat Henk een ankeralarm gezet heeft.
Vóór 8 uur zijn we allebei wakker. Het ankeralarm gaat, we zijn van onze plek. Er was een plotselinge windstoot van 31 knopen. We halen het anker omhoog. Er zit een flinke kluit modder op met wortels en zeegras. Bij het zwemmen konden we steeds het anker niet vinden. Nu is duidelijk waarom, hij lag in zeegras. Terwijl ik hem boven zand had laten zakken.
We gaan opnieuw ankeren, duidelijk in zand nu. Het anker houdt met 2200 toeren in de achteruit.
We zien hem goed ingegraven liggen als we daarna gaan zwemmen.
De wind is heel erg vlagerig, van 2 tot 29 knopen. De boot gaat alle kanten op en bereikt achter het anker soms een snelheid van 1,9 knopen.
In de loop van de middag wordt het kalm. Er komen wat meer bootjes ankeren, maar het zijn geen huurbootjes. Die zien we vandaag weer niet. Heeft het te maken met de harde wind of omdat het een Griekse feestdag is? Namelijk 15 augustus ‘Maria ten hemel opneming’.
We blijven vandaag. Boodschappen doen in Vourvourou is nog niet nodig.
In Panos fish restaurant hebben we als een van de voorgerechten Bougiourdi gegeten. Een echt Grieks gerecht. We vonden het allebei erg lekker. Ik zoek een recept en heb de meeste ingrediënten. Feta, paprika, tomaat. Ik doe er nog ui bij. En een fijngemaakt restje macaroni plus tortellini voor de koolhydraten. Wat peper, chili en oregano en geraspte kaas erdoor. We smullen ervan. 1 soepkom vol is voldoende want het vult goed.

Van Diaporos naar Vourvourou (16 augustus)
Vandaag zijn er al om half 10 huurbootjes. Na ontbijt en koffie hebben we het wel gezien hier. We gaan naar Vourvourou.
We motoren de 3 mijlen. Ankeren in ondiep (3m) blauw water voor de kust.
Henk brengt me na de lunch naar het strand. Ik ga boodschappen doen. Eerst ga ik kijken of je bij Garlic, langs het restaurant lopend, ook bij het water kunt komen. Ja dat kan. Er is zelfs een houten steigertje. Daar haalt Henk me later op. Ideaal, ik hoef maar een heel klein stukje te lopen met de boodschappen.
Dat zullen we onthouden voor een volgende keer als we hier weer komen.
In de avond gaan we naar Garlic restaurant, waar we heerlijk een broodje hamburger(s) eten.
Daarna nog even bier kopen bij de supermarkt. En een paar waterschoenen voor mij. Omdat ik me opeens realiseer dat ik de oude heb weggegooid.

Van Vourvourou naar Kalamitsi (17 – 20 augustus)
Vandaag gaan we naar Kalamitsi om het pakje op te halen dat donderdag bezorgd is.
Het is 20 mijlen rechtstreeks. Helaas is de wind tegen en moeten we kruisen. Er is ook meer wind dan voorspeld. Het wordt een heftige tocht met vervelende golven. Na 37 mijlen ankeren we in de baai. De wind is afgenomen en ook de golven. Het ligt er goed.
We varen met de bijboot naar het volgende strand. Lopen vandaar naar het appartement van Georgi en Antoinette. Het pakje ligt op tafel, op het balkon. Zij zijn niet thuis. Ik geef op hun verzoek de planten water.
We doen op de terugweg een biertje/ijsje op een terras bij het strand.

De bestelde condensator is groter qua afmetingen dan de oorspronkelijke. Henk installeert hem in de duikcompressor. Hij start de compressor. Helaas start hij niet.
Er is volgens Google maps een duikcentrum in Kalamitsi.
Ik sup naar de volgende baai, bij het dorp. Met m’n nieuwe waterschoenen aan loop ik naar het duikcentrum. Daar vraag ik aan Vasilis, de eigenaar, of onze duikflessen gevuld kunnen worden. Hij wil ze eerst zien en vraagt hoelang het geleden is, dat ze gekeurd zijn. Anderhalf jaar. Kom na 6 uur en neem de flessen mee. Zo gezegd, zo gedaan. Hij wil ze vullen. Het duurt maar 5 minuten, 2 flessen tegelijk. En het kost slechts15 euro.
We doen nog een drankje en een ijsje op het terras daar. Zittend op een bankje en genietend van de activiteit op het strand en in het water.

Gisteren constateerden we dat er bijna geen water circuleert door de koelkast en de vriezer. Vandaag gaat Henk de leidingen doorspoelen met zoet water. Er lijkt een verstopping te zitten in het eerste stukje van buitenaf. Eerst steekt hij er vanuit het water een schroevendraaier in en gaat daarmee heen en weer.
Daarna sluit hij met een houten stop de buiteninlaat af. Om van binnenuit met een schroevendraaier vuil los te maken. Als ik de stop er uit haal komt er rommel uit het gat. Dezelfde procedure nog een keer. Weer rommel. Nu stroomt het buitenwater weer goed door het koelsysteem.

Elke nacht is het rustig. Geen wind en golven of deining. We slapen heerlijk.
Vandaag is de laatste dag in Chalkidiki. Morgen is de wind gunstig om naar Limnos te zeilen. Dan beginnen we min of meer aan de terugweg.
Met een spuitfles met zeepwater controleer ik de bijboot op lekkage. Want we moeten hem elke 2 dagen oppompen. De boven- en zijkanten van de tubes zijn goed. Vanuit het water bespuit ik de onderkanten van de tubes. Op 2 plekken aan de voorkant komen er luchtbelletjes. Henk markeert de plekken met een watervaste stift.
Ik zwem naar het strand om ‘tot ziens, tot volgend jaar’ te zeggen tegen Eleni en wat bekenden.
Aan het einde van de middag komt de Mr. Bean 2 met André en Belinda de baai binnenvaren. Ze worden verwacht. We hebben gisteren al contact gehad en hen uitgenodigd om te komen eten.
Na het checken van het anker komen ze zwemmend naar Wahoo om een ankerbiertje te drinken.
Later komen ze met hun bijboot Teddy aan peddelen. Want die wilde niet starten.
We eten rijst met zelf gevangen tonijn en salade. En hebben een hele gezellige avond.
We nemen afscheid met een knuffel en tot ziens. Want wij vertrekken morgenochtend vroeg naar Limnos.

Van Kalamitsi naar Marina of Myrina, Limnos (21 – 22 augustus)
Om 6 uur worden we wakker van de wekker. Ik zwem naar de Mr. Bean2 om een maatkannetje te brengen. Die heeft Belinda gisteren gebruikt bij het maken van een lekkere zoete cocktail met gingerale, Licor 43 en sap van een uitgeknepen lime, plus ijsblokjes. Ik vond hem erg lekker.
We gaan ankerop en als we de baai uit zijn hijsen we het grootzeil en rollen de genua uit. Er staat een beetje wind.Dus eerst gaat het heel rustig.Het is een mooie koers om de code zero te gebruiken. Dat is wat werk, want eerst moet de genua naar beneden. Een half uur zeilen we lekker. Dan komt de wind opeens van voren.Koers aangepast en code zero opgeruimd. Genua gehesen en uitgerold. Aan de wind zeilen we verder. Omdat het harder gaat waaien en de schijnbare windsnelheid boven de 15 knopen komt, verruilen we de genua voor de fok.
Ruim 2 mijlen voor Marina is er bijna geen wind. Met een motor aan doen we het grootzeil naar beneden. Daarna zeilen we met de fok uitgerold tot de baai.
We zien grote rookwolken, zuid van Marina. We krijgen een noodoproep via onze telefoons: “Brand in het gebied Thanos van Limnos. Let op en volg de instructies van de autoriteiten”. De kustwacht en een reddingboot varen uit. Later lezen we dat er 59 mensen van het strand zijn gehaald en naar Marina gebracht.
We ankeren 2 keer. De eerste keer houdt hij niet en zit vol zeegras. De tweede keer ligt hij in zand en houdt goed.
We gaan een ankerbiertje drinken op de Lily van Jens en Britta. Zij zijn er al uren, kwamen van Thasos gezeild, maar hadden betere wind dan wij. Voor beiden was de afstand 50 mijlen.
Morgenochtend vroeg vertrekken ze naar Lesbos. Pas in Licata zien we hen waarschijnlijk weer.
Erg gezellig om even bij te kletsen.
In de avond gaan we naar de Equinox van Renzo en Edith. Waar we heerlijk met hen barbecuen. En ook gezellig bijkletsen.
Morgen willen we proberen gezamenlijk een auto te huren om zondag het eiland te verkennen.

De dag begint met bal en frisbee overgooien, met Renzo en Edith. Daarvoor moeten we wel ruim 100 meter zwemmen. Maar dat doen we graag.
We ontmoeten elkaar een paar uur later op de kade van Marina. Een auto huren wordt lastig. Niet beschikbaar. Slechts 1 maar die kost € 80 voor 1 dag en dat vinden we te duur.
Van de 5 apotheken is er 1 open. Die heeft wat we nodig zijn.
Helaas heeft de viswinkel niet de vislijn die Henk graag wil hebben. Ik heb meer geluk, want ik vind Teeva sandalen in mijn maat. Mijn andere zijn in een plotselinge storm weggewaaid.
De Masoutis supermarkt is het dichtstbij. Ik ga twee keer om flink wat in te slaan. Henk brengt me naar een klein piertje en haalt me weer op.
‘s Avonds gaan we uit eten met Renzo & Edith bij ‘Suko funky Tavern’. We delen een aantal voorgerechten en hoofdgerechten. Ze zijn allemaal heerlijk en net een beetje ‘anders’. De bediening is goed en erg vriendelijk. Renzo en Henk krijgen een Suko pet.

Van Marina naar Tigáni bay (23 – 24 augustus)
Om 7 uur word ik wakker van de aankomst van een cruiseschip.
Na de koffie gaan we ankerop. Zodra we de baai uit zijn gaan we met alleen de genua eerst in zuidwestelijke richting. Ons doel is het eerste baaitje, Tigáni bay, aan de zuidkant van Limnos, op 4 mijlen afstand. We ankeren alweer 2 keer. De eerste keer schiet het anker los bij heel veel toeren achteruit. Er blijft mud op het anker liggen. De tweede keer ligt hij heel mooi ingegraven in zand. Er zijn vissen bij de plek waar de ketting de grond af en toe raakt. Ook 2 platvisjes.
Het is een heel rustig baaitje, goed beschermd naar alle kanten behalve zuid en zuidwest.
Het is rustig, zonnig weer en het water is mooi helder. Ik maak de binnenkant van de stuurboord romp schoon onder water.
Het was een hete dag (32 graden) en in de avond is het nog steeds warm.

In de nacht is het gaan waaien uit het noordoosten met uitschieters van 20-25 knopen. We hebben lekker geslapen.
We zwemmen na het opstaan. Maar het waait te hard om bal over te gooien.
Het is een hete dag. Gelukkig is het niet benauwd. De luchtvochtigheid is minder dan 40 %.
In de avond komt er een zeilboot met alleen mannen ankeren. Even later is er aan de andere kant naast ons een toeristenboot met een groep jeugd. Als die gezwommen hebben vertrekt hij weer.
Na de bijboot opgepompt te hebben gaan we naar het strandje aan de oostkant. Pas tegen half 8. Eerst bij de heuvel op om van het uitzicht te genieten. Daarna naar het mini kerkje. Waarin gisteren een olielampje is aangestoken. Dan naar de noordwestkant van de baai om de zon te zien ondergaan. We passeren een roestig gevaarte.Wat het geweest is? Het kan achter een tractor worden vervoerd.
We zien de zon zakken in de zee. Mount Athos is ook zichtbaar.

Van Tigáni bay naar Diápori (25 – 26 augustus)
Na een rustige nacht schijnt de zon alweer als we wakker worden. De dagen worden wel steeds korter. De zon komt op om 6.40 uur en gaat onder om 20.02 uur. We merken het ook aan het laden van de zonnepanelen. De accu’s worden niet meer vol.
De zoutwaterleiding naar koelkast en vriezer heeft nog wat aandacht nodig. In de doorzichtige slang zijn schelpen te zien. Henk doet er wat zoutzuur in en laat het weken.
Als het weer goed aangesloten is pompt de koelkast niet goed. Ook niet met extra power. Dan de vacuümpomp er op aangesloten om aan te zuigen. Nu komt er wel water. Het was meer werk dan Henk gedacht had. Dat is met de meeste klusjes zo.
Ik maak de buitenkant van de stuurboordromp schoon onderwater. Er zit veel groene aanslag op dat er moeilijk met de rvs handschoenen af te wrijven is.
We hebben zin om te gaan eten bij Ouzo Menelaos in de baai Diápori, 6,5 mijl varen. We hopen een stuk daarvan te kunnen zeilen, maar de wind is tegen. We hebben geen zin het grootzeil te hijsen en te gaan kruisen. Omdat de accustatus maar ruim 50% is, gaan we motoren.
Halverwege proberen we een klein stukje te zeilen met alleen de fok. Mislukt. Het waait te hard uit de verkeerde richting. We passeren de baai waar de Equinox ligt. We hebben even contact via whatsapp. Morgen komen zij ook naar Diápori.
Henk laat, als we geankerd zijn, de bakboord motor draaien met de Alpha Pro dynamo aan om de accu’s op 100% te krijgen. Het is een paar weken geleden dat ze helemaal vol waren.
Het zeewater is wat aan het afkoelen. Van 29 graden in juli naar 25-26 graden nu.

Na een hele rustige nacht staan we laat op.
Ik heb me voorgenomen de laatste kant van het onderwaterschip, bakboord-binnen, schoon te maken. Dat lukt. Hoewel het me tegenvalt. Er zitten veel beginnende witte wormpjes op. Ik schraap ze eraf met een plamuurmes met afgeronde hoeken.
In de middag komt de Equinox in dezelfde baai ankeren. Vanavond gaan we samen uit eten bij restaurant Ouzo Menelaos. Dat heel goede reviews heeft.
Ik sup naar Renzo & Edith toe, ze liggen ver weg. Om even te overleggen over de tijd. Daarna sup ik naar het piertje, bij het restaurant. Om te reserveren om half 8. Ik verken de baai en ga terug naar Wahoo langs een half gezonken boot.
We delen allerlei voorgerechten, deels met vis. En een paar hoofdgerechten. Alles is erg lekker. En het is gezellig. Morgen gaan we naar Lesbos.

Van Diápori naar Sigri, Lesbos (27 augustus)
Om 8 uur zijn we ankerop. Hijsen het grootzeil en rollen de genua uit. Het is bijna voor de wind de baai uit. We gijpen een keer. De zeilen gaan van bakboord naar stuurboord. Als we de baai uit zijn waait het opeens minder hard en uit het zuiden. We gaan helemaal de verkeerde kant op en hebben geen snelheid meer. De genua ingerold en een stukje motoren. Tot we uit de windschaduw van Lesbos zijn. Dan kan de fok uitgerold en zeilen we bijna aan de wind richting Lesbos. De golven komen redelijk van voren en zijn vervelend.Als de wind wat ruimt en de windhoek groter wordt zeilt het lekkerder en hebben we minder last van de golven.
De Equinox komt achter ons aan, maar haalt ons niet in. Qua snelheid zijn we goed aan elkaar gewaagd onder de gegeven omstandigheden. 

Eerst wilden we aan de zuidkant van Lesbos gaan ankeren. Maar bij nadere bestudering lijkt de baai ten noorden van Sigri ook goed.Voordat we aan de noordkant de baai invaren laten we zeilend het grootzeil zakken. Op alleen de genua gaan we de ingang door.
We ankeren in de noordoosthoek. 2 keer, de eerste keer zit er veel zeegras op het anker.
We helpen de Equinox met ankeren door zwemmend voor hen een zandspot te zoeken. En te zeggen: nú! Het anker valt precies op zand en graaft mooi in. Het is hun derde poging.
Ons anker ligt in zand met wat zeegras. Niet helemaal oké. Maar er zijn bijna geen zandspots te vinden. We zetten een ankeralarm.
Renzo & Edith komen op de sup naar Wahoo voor een ankerbiertje. We evalueren de mooie zeiltocht.

Van Sigri naar Wild River (28 augustus)
Ballen en frisbee overgooien met Renzo & Edith is de start van onze dag.
Later vragen ze of ik mee wil naar Sigri. Om het plaatsje te bekijken. Ja, graag. Ze halen me op en we varen naar de haven. Die heeft de opening aan de noordkant, waar de golven binnenlopen. Hij is erg ondiep. Voor de bijboot is dat geen probleem. Wel is de kade redelijk hoog. Maar we zijn wel wat gewend en we kunnen er op komen.
Het eerst zien we een groot gebouw. Het is de Agia Triada Church. Met eronder het folkloremuseum. Allerlei gebruiksvoorwerpen van vroeger zijn er verzameld. Echt de moeite van een kijkje waard.
Daarna lopen we door allerlei smalle straatjes, omhoog en naar beneden. Het doel is een oud kasteel. Maar dat zijn ze aan het opknappen. Het staat helemaal in de steigers.
We kopen wat fruit en varen tegen de golven in terug. Het is harder gaan waaien.
Aan het einde van de middag zwemmen we en kijken hoe het anker ligt. Het is een beetje verplaatst, maar lijkt nog goed ingegraven.
We zwemmen naar de Equinox om te zeggen dat we morgen vertrekken naar Psara. We hebben contact gehad met de Lily en de Muscat, die daar aan de zuidkant geankerd zijn.
Renzo & Edith komen naar Wahoo voor een afscheidsdrankje. Het is alweer gezellig. We hebben de afgelopen maand een aantal keren een leuke en gezellige tijd met elkaar gehad.
Met een knuffel en een ‘tot ziens’ stappen ze in hun bijbootje.
Als we bezig zijn met voorbereidingen voor het eten gaat het ankeralarm. We zijn los en drijven.
Oké, we doen de navigatieverlichting en de motoren aan. Ik haal het anker op. Er zit een bos zeegras op. Het spoelt er af als ik het anker even in het water laat hangen.
Ik zoek op de app Navily een geschikte ankerplek op. Niet te ver weg. Ruim 4 mijlen is het naar de ‘Wild River’. Grotendeels doen we dat op de fok.
Het anker valt bij 4,5 meter diepte en houdt meteen.
Als ik de Equinox bel is hun anker ook los gegaan. Ze komen naar onze baai.
Omdat het vrijdag is eten we ons standaard happy hour maal: frietjes, snackjes en een salade. Hoewel het door al het gedoe al half 11 is, is het heerlijk.
Als we naar bed gaan staat er wat deining van opzij, waardoor ik moeilijker in slaap kom.

Van Wild River naar Psara (29 – 31 augustus)
We zijn vroeg wakker, gaan zwemmen en het anker checken. De bodem is een grote zandvlakte en het anker ligt diep in het zand.
We maken de boot zeilklaar en zijn voor 8 uur ankerop.
Eerst rollen we de genua uit. Het is voor de wind. Als het meer dan 16 knopen gaat waaien rollen we hem in en de fok uit.
We wijzigen de koers om niet langs de oostkant, maar langs de westkant van Psara te gaan. Dan is de windhoek iets beter en gaan we wat harder.
Het is een mooie zeiltocht. Een paar grote schepen komen in beeld. Eentje wijkt voor ons uit door zijn koers tijdelijk 10 graden te verleggen. Zo gaat hij achter Wahoo langs.
Als we de zuidwesthoek van Psara om gaan lijkt het opeens harder te waaien. We rollen de fok in en starten de motoren.
We varen even bij de Lily van Jens & Britta langs, waar ook Nils & Mayte aan boord zijn.
We ankeren west van de Muscat.
Op de sup peddelen we, met moeite door harde zijwind, naar de Lily om daar een ankerdrankje te drinken. Het is er gezellig. Nils & Mayte hebben we ruim 2 maanden niet gezien.

De buren van Muscat en Lily hebben we uitgenodigd om zondagavond poffert te komen eten. Een Gronings gerecht, dat je eet met gesmolten boter en bruine suiker. Daarna gaan we, net als in de winter in Licata, Mexican train domino’s spelen. Gezellig als van ouds. Nils wint met Jens op de tweede plaats.

De laatste dag van augustus is een winderige dag. De zon schijnt. Het water is 24 graden. Buitentemperatuur is 29 graden.
Henk doet allerlei klusjes:
    – Vriezer ontdooien.
    – Filters van koelkast, vriezer en zoutwaterpomp schoonmaken. En de pompkop van de koelkast waterpomp uit elkaar halen en ontdoen van schelpjes.
    – Afvoer van aanrecht ontstoppen.
Ik bekijk aan de hand van de windverwachting (veel wind uit noordelijke richting) waar we de komende dagen naar toe kunnen gaan.
Het wordt eerst Mykonos en daarna waarschijnlijk Paros, beide zijn eilanden. We kunnen voor de wind er naar toe zeilen.
En beschutting zoeken voordat donderdag de meltemi echt start. Dat is een noordelijke wind die af en toe dagenlang hard is..
Nils & Mayte en Jens & Britta komen met de bijboot even langs, op de terugweg van hun lunch. We nemen afscheid van de eersten met ‘tot volgend jaar’ en met de anderen ‘tot Licata in december’.
Wij gaan even later met een opgepompte bijboot naar het dorp. Maken daar een mooie rondwandeling. Doen een drankje en ijsje op een terras. En gaan eten bij een restaurant aan de haven.
Als we terug zijn, zijn we beide moe. We gaan vroeg naar bed.