Deze maand maken we de trampolines af, gaat Wahoo naar de werf in Licata om de mast er af te laten halen en er 2 weken later weer op te laten zetten. Waarom pas na 2 weken?
Daarna maken we een zeiltripje van een week naar Malta. Aan het einde van de maand ligt Wahoo weer in Licata.

Nieuwe trampolines van dyneema-net op maat maken en bevestigen
In maart zijn we gestart met nieuwe trampolines maken. We hebben in Nederland 2 grote stukken zwarte dyneema-net gekocht en naar Licata laten sturen. Met 100 meter grijze dyneema lijn van 6 mm. Om de zomen mee te rijgen. Eerst maar de rechte kant, die langs de tussenbeam  komt. Als daar een zoom in zit steken we er een 8 mm ronde polyester zeillat door, die ook door de ringen op de tussenbeam gaat. Van daar uit kunnen we het net spannen naar de voorkant en de zijkant. Ik rijg een wit draadje erdoor waar ongeveer de zoom moet komen. Dan leggen we het net binnen op de tafel en met een dunnere ronde zeillat, waaraan de dyneema lijn is vastgeplakt, rijgen we samen de zoom erin. In de zoom komt een 6 mm ronde zeillat. Door de rvs klemmen, waar het oude net aan vastgemaakt is, doen we een 8mm ronde zeillat. Nu kan het net gespannen worden door de dyneema lijn afwisselend door het net over de 6mm zeillat en over de 8mm zeillat aan de boot te rijgen. Die lijn wordt nog vele keren na gespannen. Als hulpspanners worden tiewraps (kabelbinders) gebruikt. Die worden flink aangetrokken en daarna wordt de dyneema lijn aangetrokken. 
Het eerste net hadden we voor de bakboordkant bestemd. Maar die werd veel te ruim. Die halen we er af en maken we later van pas voor de stuurboordkant. Opnieuw een net gezoomd voor de bakboordkant. We weten nu hoe het moet. Als dat net vastgemaakt is over het oude net halen we die eronder weg. 
Het net aan de stuurboordkant is lastiger. Want dat moet bij het ankerbeslag langs. En er moet ruimte blijven om mijn hand door te steken om, als we gaan ankeren, de haak van de briddle aan de ketting te kunnen haken. Het kost ons vele uren en dagen. In totaal zijn we er 3 weken mee bezig. Het is klaar voordat we naar de werf gaan.

Mast eraf en erop bij de werf in Licata
28 maart zou misschien de mast eraf gaan bij de werf in Licata. Maar er is geen plaats voor de mast, er ligt een boot in de weg. We gaan bijna elke dag naar Giuseppe (de werfbaas) om te vragen: ‘Wanneer kan de mast eraf?’ Op 1 april zegt hij: ‘Volgende week woensdag 8 april’. Maar kom zaterdag vragen, dan kan ik het beter bekijken. Zaterdag zegt hij: Kom dinsdag aan het einde van de middag. Dan horen we dat het de volgende dag kan, om half 8. Maar dinsdagavond om half 10 krijg ik een appje, dat het vanwege ‘emergency work’ niet door kan gaan. Dus woensdagmorgen maar weer naar de werf gelopen om te vragen.
Het wordt donderdagmorgen om 8 uur, dan moeten we bij de werf zijn. Dick vaart mee om te helpen.
De mast wordt er af gehaald met behulp van een grote bouwkraan. De kraanmachinist komt in een kooi naar beneden om een strop om de mast te maken. Die is te kort. Zodat hij weggaat om een extra strop te halen. Het duurt een poos voordat hij terug is. Is hij gaan koffiedrinken?
Voordat de mast ‘gelift’ wordt, maken we de hoofdwanten, de bakstagen en de voorstag los. Henk heeft eerder al de kabels die door de mast gaan los gemaakt van het dek en opgebonden aan de mast.
Als de mast een stukje boven de boot hangt moeten we van boord.
Het is nog een heel gedoe om de mast, die verticaal gelift is, horizontaal te krijgen. Ze zijn het mast hijsen duidelijk niet gewend. Giuseppe komt eraan te pas om met de heftruck de onderkant van de mast van de betonvloer te houden.
Als de mast dan eindelijk op de daarvoor bedoelde plek ligt beweegt Giuseppe het scharnier in de mast, waar de verstaging aan vast zit. Hé nu beweegt hij wel! Wat is het probleem? Hij beweegt niet mee als de mast op de boot staat en draait. Het scharnier wordt er uit gehaald, om te zien hoe het er vanbinnen uit ziet. Ook dat lijkt goed. Wel moet er een nieuwe plastic ‘bus’ gemaakt worden. Ook van de scharnierpin wordt een nieuw exemplaar gemaakt. De werknemer, die dat moet doen, wordt ziek, dus het duurt een paar dagen. Henk doet intussen zelf allerlei dingen aan de mast. Maakt de nieuwe hoofdwanten er aan.
Hier en daar moet iets van een bout afgezaagd worden of vast gelast. Om meer ruimte te creëren tussen de mast en de verstaging. Die klusjes doet de werf.
Dinsdagmiddag 14 juni zegt Henk tegen Giuseppe: ‘ik ben klaar met de mast, wanneer kan hij er weer op?’
Dat weet Giuseppe niet, want de kraan doet het niet. Het duurt tot dinsdagmiddag 21 juni, voordat de kraan de mast er weer op kan zetten. Waarschijnlijk was het een software probleem.
Deze 2 weken heeft Wahoo gewoon op onze eigen plek aan het einde van P3 in de haven gelegen, langszij. Want zonder mast kunnen we de loopplank niet gebruiken. Mike heeft met zijn drone er een mooi plaatje van gemaakt.
Met de boot langszij de steiger heb ik gemakkelijk de rompen boven water schoon kunnen maken met water, O2 erop spuiten, met een kwast verdelen, met water afspoelen, daarna een sopje met Awlgrip shampoo met een doek aanbrengen en naspoelen. Al het gele is nu weg. Wahoo ziet er weer spik & span uit.
Om de mast terug op de boot te zetten ligt Wahoo deze keer in het kraangat. Daar zijn scherpe randen en de fenders hangen niet op de goede hoogte. Gevolg: een flinke kras.
Alles gaat langzaam, maar zonder problemen. Dick is weer mee om te helpen.
De volgende dag maken we Wahoo zeilklaar. Het is er een perfecte rustige dag voor.

Starlink installeren
Een leuk en vrij gemakkelijk klusje is het installeren van de Starlink mini. Een satellietontvanger voor internet. Internet is nu veel sneller en beter dan via de Italiaanse Iliad simkaart. We hebben er een perfecte plek voor gevonden. Naast de zonnepanelen, waar eerder een windmolen gestaan heeft. Het lastige was om hem aan te sluiten op de Teltonika router, zodat we alleen ons eigen wifi netwerk Wahoo kunnen gebruiken. Maar dat is gelukt. En het werkt perfect. We zijn er blij mee.

Dolfijnen in de haven  Op een mooie zaterdagmiddag zitten we in de kuip te genieten van het uitzicht. Opeens zie ik een zwarte vin. Het lijkt een dolfijn. Even later nog een. En dat allemaal een kleine honderd meter achter ons in de haven. 

Winnen en verliezen
Na de zondagse bbq wordt het Finse werpspel Mölkky gespeeld. Ik doe bijna altijd mee, omdat ik het leuk vind. En eindelijk zit alles mee en heb ik gewonnen. Jippie! Ik krijg een fles rode wijn. ’s Avonds spelen we mexican train domino’s op Wahoo en dan wint Mike. Die krijgt mijn fles wijn.

Een weekje naar Malta en Gozo (24 – 30 april)
We zijn vroeg wakker en vertrekken rond 7 uur.
Het is gemakkelijk wegvaren omdat de wind Wahoo van de steiger blaast.
Terwijl Henk langzaam de haven uit vaart ruim ik de fenders op. Door ze naar binnen in de gastenkamer te brengen. In Malta moeten we een aantal gebruiken als we gaan tanken. En volgende week komen we terug in Licata. Voordat we 4 mei naar Nederland gaan.
Dus het heeft geen zin ze leeg te laten lopen en op te bergen.
De wind komt recht van achteren, dus we starten met 2 voorzeilen.
Het gaat niet hard, 2 – 3,5 knopen. Maar het zeilt lekker. Totdat er na 2 uren niet voldoende wind meer is om de zeilen vol te houden. Dan maar 1 motor aan en de zeilen inrollen. We motoren tot half 2. Dan hijsen we het grootzeil en rollen de code zero uit. Nadat we de genua hebben laten zakken en de code zero gehesen.
Op een gegeven moment staat er eigenlijk teveel wind voor de code zero. We rollen de fok erbij uit. Dat zeilt geweldig. We maken snelheden van 7 – 9,5 knoop.
Er lift een vogeltje met ons mee, die even wil rusten. Hij zit een hele tijd binnen.
Als het half 7 is en nog 12 mijlen te gaan naar Armier bay starten we de motoren en ruimen de zeilen op. Opeens zie ik verderop 2 keer water opspatten. Plus een zwarte vin. ‘Dolfijnen daar!’ roep ik. ‘Ja hier bij de boot ook’, zegt Henk.
We worden getrakteerd op een dolfijnenshow van minstens 10 dolfijnen. Ik film ze, prachtig!
Als we bij Armier bay aankomen is het net donker geworden. Henk schijnt met de sterke duiklamp en ik heb een hoofdlampje op en sta voorop. Vooral om eventuele boeitjes te lokaliseren. Het anker valt en houdt meteen. We weten uit ervaring dat het daar zandgrond is. 
Het is vrijdag en we hebben ons eigen ‘happy hour’: zelfgemaakte frietjes uit de oven, snackjes uit de airfryer en witlofsalade. Lekker!

Van Armier bay naar Il Hofra i Kbira (25 april)
Na een rustige nacht schijnt de zon als we wakker worden. Ik ga zwemmen, 4 rondjes om de boot. Het eerste rondje is koud, de watertemperatuur is net geen 18 graden. Als ik weer aangekleed ben in voldoende warme kleren duurt het minstens een uur voordat ik weer op temperatuur ben.
We ontbijten buiten. Na de koffie doen we eerst de huik over het grootzeil. Die gaan we vandaag niet gebruiken omdat het voor de wind is naar Il Hofra. Dat kan heel goed met 2 voorzeilen. De stuurautomaat op wind en 180 graden. Later draait de wind teveel en gaan we verder met alleen de genua.
Alweer een mooie en relaxte zeiltocht. Om 3 uur zijn we in Il Hofra. Op het moment dat de wind draait van noordwest naar zuid. Perfect getimed.
Het is daar veel warmer dan tijdens het zeilen.
We genieten van deze mooie baai. Het is één van onze favorieten. 

Na een hele rustige ankernacht schijnt de zon als we wakker worden.
Zwemmend probeer ik met een schuursponsje de aangroei op de waterlijn te verwijderen. Dat gaat redelijk.
Na ontbijt en koffie ben ik redelijk snel weer opgewarmd. 
Met een wetsuit aan ga ik opnieuw het water in. Duikbril met snorkel op en vinnen aan. Rvs slagershandschoenen aan en een plamuurmes mee. Met het afgeronde plamuurmes steek ik de meeste aangroei eraf. Met de handschoenen wrijf ik de rest weg. 
Vanwege het weekend is er veel bootbeweging in deze baai. Daarom golft het water nogal. Ik word er een beetje misselijk van. Hoewel ik de stuurboordkant nog niet af heb stop ik na een uur. Morgen is er weer een dag.
Henk maakt de watermaker weer werkend. Na de chemicaliën weggespoeld te hebben en daarna nog een keer extra spoelen. 
Er is veel te kijken. Kinderen in een kano en met z’n drieën of vieren op supplanken. Dinghy’s die heen en weer varen. Boten die komen en gaan.
Tussen 5 en 6 uur vertrekken bijna alle boten. De laatste, waar harde muziek gedraaid werd, vertrekt tegen 7 uur. Dan zijn we de enige boot in de baai.

Van Il Hofra naar Marsaxlokk (27 april)
We worden wakker in een lege baai. De zon schijnt. Ik zet de wasmachine aan.
Ik zwem 6 rondjes, de laatste 2 met duikbril op. Om te inspecteren hoeveel aangroei de overige rompzijden hebben. De bakboordkant buiten is even slecht als de stuurboordkant.
Vandaag ga ik verder met de stuurboordkant. Ik ben misselijk als ik met die kant klaar ben. Het komt vooral door met m’n hoofd onder water te gaan. Om de onderkant goed te zien.
Na de lunch ruim ik de was op. Die is wel droog geworden.
Daarna vertrekken we naar Marsaxlokk om te tanken.
Er ligt verder geen boot bij de tankkade. We zijn meteen aan de beurt.
We tanken 460 liter diesel a €1,21 en 18 liter benzine a €1,34. We betalen cash.
Nadat we geankerd hebben in de baai gaan we naar de wal. Om te pinnen en wat boodschappen te doen. Plus een drankje en een ijsje op een gezellig terras. Met uitzicht over de baai.

Van Marsaxlokk naar Dwejra bay (28 – 29 april)
Er loopt wat deining de baai binnen. We hebben er lekker op geslapen. Maar het deint teveel voor onderwaterschip schoonmaken, dus ik ga alleen maar rondjes om de boot zwemmen. 
Omdat het gewiebel van de boot onaangenaam is vertrekken we na de koffie.
Doel is Dwejra bay, een afstand van 28 mijlen. Het zal recht voor de wind zijn. Dus gebruiken we alleen voorzeilen. Zodra het kan rollen we de genua uit. En de fok wat later, als de wind bijna recht van achteren komt. Aan beide schoothoeken bevestigen we een barbelhauler, een lijntje om het zeil naar buiten te houden.
Passaatzeilen of vlinderzeilen wordt het wel genoemd.
De stuurautomaat zetten we op wind, 180 graden. We hebben geluk dat de wind de goede kant op draait. Tot 8 mijlen voor de kaap naar Dwejra bay houden we dit vol. Dan is de windhoek opeens 60 graden: we rollen de fok in en de genua gaat naar bakboord. We zeilen tot vlak voor de ingang van de baai.
Er liggen al 6 boten. Niet een in de zuidoosthoek. Daar gaan we ankeren.
Het anker houdt meteen de eerste keer. Dat geluk hebben we hier niet altijd.

De volgende morgen bij het zwemmen check ik het anker. Het ligt op z’n zijkant, met een puntje en een helft in het zand. De ketting zit om een hoger deel heen. Bij rustig weer is dit voldoende.
Het is zonnig. Ontbijt en koffie doen we buiten.
Bij het schoonmaken van de bakboordromp doe ik m’n hoofd niet onder water en dat gaat beter. Ik word niet misselijk. De buitenkant krijg ik af. 
Bijna elke dag sinds we uit Licata zijn houden we siësta. Het lijkt of we dat nodig hebben.
De vorige week op de markt gekochte hazelnoten en amandelen vacumeren we. In porties van 200 en 250 gram.
Ik repareer 2 lange broeken waarvan de knieën door zijn. Er zit al een lap stof achter. Dus het is een kwestie van extra doorstikken met een gestikte zigzag.
Henk gaat met de verstaging bezig. 
De babystag wat losser, de hoofdwanten wat aandraaien. De onderkanten van de diamantverstaging aandraaien. Splitpennen bevestigen waar nodig. 
Ik zie een bijzondere vogel zitten, vrij ver onderaan de rotswand. Henk denk dat het een ral is. In het vogelboekje staat een ralreiger. Daar lijkt hij heel veel op. Hij is prachtig. Met een lange snavel, een lange hals en hoge poten.
Ik weet niet meer waarom, maar deze keer zijn we niet naar de wal gegaan.

Terug van Dwejra bay naar Licata (30 april)
Al een paar dagen keken we naar de windvoorspellingen. Gaan we woensdag terug naar Licata, donderdag of vrijdag?
Woensdag leek het meest gunstig, maar dat vonden we te vroeg.
Gisteravond hebben we besloten vandaag, donderdag, te gaan.
Als ik vroeg wakker ben bekijk ik de voorspellingen nog een keer. Vrijdag is geen optie, dan waait het te hard uit het noordoosten. Vandaag lijkt het er op dat we de laatste 15-20 mijlen moeten motoren. We vertrekken om 7 uur.
We hijsen het grootzeil in de luwte van Gozo.
De wind is oostelijk. De genua wordt uitgerold. Eerst zeilen we met een mooie snelheid, 8 knopen. Later zakt het wat in. We sturen op wind en gaan teveel westelijk om later als de wind zuidelijk wordt op te kunnen sturen. Het komt aardig uit. Na 14 uur gaat het minder hard waaien uit het zuidoosten. We moeten dan nog ruim 15 mijlen.
We zeilen een tijdje met grootzeil over bakboord en genua over stuurboord. Totdat de wind meer ruimt en het grootzeil vanzelf om klapt. Dan die ook maar naar stuurboord.
Intussen staat de watermaker al een paar uren aan om de tank zover mogelijk te vullen.
Over de eerste 50 mijlen hebben we 7 uren gedaan. Over de laatste 15 mijlen doen we 5 uren.
Al met al is het een heerlijke zeildag. Als de bewolking verdwenen is schijnt de zon volop. De wind draait op het laatst via zuidoost en zuid naar zuidwest.
Ruim voor de haveningang gaat het grootzeil naar beneden en wordt de genua ingerold. De motoren gaan aan. De huik maken we over het grootzeil. Het achterste stuk doen we als we aangelegd zijn.
De fenders heb ik onderweg al opgehangen en eerst binnenboord gelaten.
Marinero Tony komt de mooringlijnen aangeven op onze plek aan het einde van P3.
We zijn nog een uurtje bezig met de loopplank installeren en extra lijnen aanbrengen.
Dit is weer even ‘thuis’. Hier kunnen we de boot gemakkelijk achter laten om een week naar Nederland te gaan. En de maand mei valt nog binnen het wintercontract. Dat scheelt havengeld.