In juni zeilen we veel, met daarbij een paar flinke afstanden. In totaal 460 mijlen. Zo bereiken we vanaf Spetses het uiterste noorden van de Egeïsche zee. Henk vangt een mahimahi van 3,5 kilo. We ontmoeten een aantal zeilvrienden, die we langer of korter kennen. We liggen voor het eerst in de zomer in een haven, die van Samothraki. En we hebben een lekkende koelwaterpomp. Genoeg te vertellen.

Van Spetses naar kaap Rigas, zuid Hydra (1 juni)
De dag begint zonnig en warm.
Zwemmen, ontbijten, koffie en wachten op wind.
Voor 11 uur vertrekken we. Hijsen het grootzeil en rollen de genua uit. De wind is oostelijk en het is aan de wind. Dat blijft het de hele dag. We moeten zelfs 2 keer een slagje maken. Diverse grote en kleinere rotsen passeren we. Allemaal onbewoond.
Als de wind ermee stopt is er op 1,4 mijl een ankerplaats, aan de zuidkant van Hydra. Daar gaan we naar toe.
Het is een prachtige plek. Hoge rotsen rondom, met groene bosjes begroeid. Af en toe horen we geitenbellen. We zien de geiten ook.
Een vissersboot met 3 mannen aan boord zet netten uit aan weerskanten van Wahoo. Ze vragen waar ons anker ligt en we wijzen voor de boot.
Ze zetten ook netten uit in de 2 baaien noord van ons. Daarna ankeren ze verderop in de baai. 

Van kaap Rigas naar Skyros, een nachtje doorzeilen (2 – 3 juni)
Vanmorgen vroeg zijn de netten al weer opgehaald. We hebben er niets van gemerkt.
We zwemmen met duikbril en snorkel naar de kant en zien veel visjes. Ook boven de bodem onderweg.
We wachten tot het een beetje begint te waaien en vertrekken om kwart over 11.
De wind komt uit de richting waar we heen willen, dat is noordoost. En niet zoals voorspeld uit het zuiden. We sturen eerst een eind aan de wind de zee op, in de hoop daar meer wind te vinden. Als we minder dan 1 knoop snelheid hebben motoren we een uur. Daarna is er weer wat wind en motorzeilen we een uur. Als we de motor uit het werk zetten maken we zeilend bijna dezelfde snelheid. Dus motor uit en zeilen. 
We passeren het onbewoonde eiland Agios Geórgios, waarop heel veel windmolens staan.
We zeilen tot we nog 13 mijlen moeten naar het eiland Kea. Dan gaan we weer motorzeilen. Dat helpt, de boot waggelt en schudt minder. En we maken dubbele snelheid, 5,5 knopen in plaats van 3.
Een snelle veerboot, de Blue Star Patmos, komend van Piraeus, stuurt achter ons langs.
De Blue Star Paros komt van de andere kant en gaat ruim voor ons langs.
Als er wat meer wind is gaat de motor uit en zeilen we. Ondertussen besluiten we om naar de noordbaai op Kea te gaan. En even later verandert dat besluit in dat we een nacht doorzeilen. Naar Skyros. Gebruikmakend van de zuidelijke wind die er nu is. Morgenochtend is er weinig wind voorspeld. 
Ik ga eerst slapen, maar door al het bootlawaai lukt het me niet in slaap te komen. Dan gaat Henk. Hij ligt nog maar net of de bootsnelheid neemt toe tot 8 knopen, doordat de wind aantrekt. 
Ik stuur zo, dat we op afstand blijven van de grote schepen, die dezelfde kant op gaan.
Als Henk na ruim 2 uren wakker geworden is neemt hij het over. Hij gaat oversteken naar de andere kant, de zuid oostkant van schiereiland Evia. Na een uur ben ik weer wakker en zijn we aan de overkant. De wind neemt toe tot boven de 20 knopen en we maken steeds meer snelheid. We rollen de genua in en gaan recht voor de wind op alleen grootzeil verder. Het is wel een gijpkoers. Dus als de wind het grootzeil om klapt moet de overloop naar de andere kant. De boot is dan slecht te sturen. Even later klapt het grootzeil weer om. Weer overloop naar de andere kant. Weer slecht bestuurbaar. Motoren aan en tegen de wind in sturen zodat Henk het grootzeil kan laten zakken.
De fok wordt uitgerold en we zeilen verder. Later doen we de genua, want dan is de wind afgenomen. We kunnen tussen Evia en een vuurtoreneilandje door. Henk is gaan slapen. Ik maak hem wakker als de genua naar de andere kant moet en eerst het lijntje (de barberhauler) eraf moet. Daarvoor moet een van ons uit de kuip. Het is inmiddels licht geworden. De zon is opgekomen. Het grootzeil kan weer omhoog. We zeilen een tijdje lekker totdat de wind bijna weg is. Dan maar motoren. Ongeveer 1,5 uur. We worden getrakteerd op een dolfijnenshow van een aantal vrij kleine dolfijnen. Prachtig. Ik zit te genieten voor op de beam.
Later kunnen we weer zeilen. Het gaat langzaam, 3 knopen. Maar we komen verder. De wind trekt aan en we maken weer leuke snelheid, 6-7 knopen.  Een trimaran met alleen een voorzeil gaat ons voorbij. Hoe kan dat? Het blijkt dat hij de buitenboordmotor erbij aan heeft.
We ankeren in een mooie baai van het eiland Skyros. 
Vanwege de windverwachting voor morgen, weinig wind, besluiten we een dagje te blijven. We zijn allebei moe en gaan niet laat naar bed.

Van Skyros naar Ormos Spartínes (eiland Alonissos) (4 – 8 juni)
Heerlijk geslapen want het was een rustige nacht.
Na 9 uur staan we op. We zwemmen een eind richting het stenige strand.
Het is mooi zonnig weer, ik zet de wasmachine aan. 
Ontbijten, koffiedrinken, kijken naar de windvoorspelling. Die is anders dan gisteren. De hele dag zuidelijke wind. Aan het einde van de middag kan er een stormpje voorbijkomen.
We zijn dom als we deze wind niet meepakken. We willen naar Skopelos of Alonissos, eilanden van de noordelijke Sporaden. Op een afstand van ruim 40 mijlen.
We gaan. Vertrekken voor de wind met 2 voorzeilen. Al snel moet de fok ingerold. Het is handig om het grootzeil erbij te doen. 
Later doen we de code zero in plaats van de genua. We sturen net binnen de 90 graden. Dan maak je de meeste snelheid. Dat betekent dat de koers west is en niet noordwest. Een tijd varen we met grotere windhoek. Totdat we kunnen gijpen. Zowel code zero als grootzeil gaan over bakboord. Weer binnen 90 graden sturen.
Er komt een donkere lucht opzetten in het noordwesten. Er is gewaarschuwd voor onweer. We doen op tijd de code zero weg en rollen voor de laatste 5 mijlen naar Alonissos de fok uit.
Als we nog ruim 2 mijlen moeten rollen we de fok weg en doen we het grootzeil naar beneden. Dat is precies op tijd. Het begint hard te waaien uit het noordwesten. Tot 27 knopen. Met beide motoren aan gaan we net geen 4 knopen.
We ankeren in Ormos Spartínes, een baai, waar we 3 jaren geleden ook geweest zijn. 
Nu liggen er boeitjes. We gebruiken ons eigen anker en laten hem in een grote zandspot zakken. Er liggen al 2 catamarans. Maar het is een hele ruime baai.
Het gaat onweren en wat regenen.
De wasmachine was gestopt vanmorgen en gaf een foutcode. Morgen maar kijken wat er aan de hand is.

Vanmorgen een rondje gezwommen om 4 boeitjes. Meteen even gecheckt of ze goed verankerd liggen. Ja, aan een betonblok, die compleet onder het zand ligt. Het ziet er wel goed uit. ‘s Avonds zijn de boeitjes verlicht met een knipperlicht. 
Ik probeer de wasmachine en die doet het gewoon. Waarschijnlijk had het stoppen en de foutmelding te maken met instabiliteit omdat we onderweg waren. Ik laat hem centrifugeren. Daarna hang ik de was op.
Ik ga na de koffie met wetsuit, snorkel en vinnen te water. Om de binnenkant van de bakboordromp schoon te krabben. Die moest nog. Ik kom halverwege. Dan begint het te waaien, krijg ik kramp en word ik moe.
Henk pompt water uit de machinekamers. Vooral aan bakboord staat vrij veel. En het is zwart van rubber schaafsel, dat losgekomen is van de multiriem, die de Alpha Pro dynamo aandrijft. Ik mag die machinekamer schoonmaken. Het is raar spul, dat zwartsel. Ik maak 2 keer een heet sopje met veel zeep erin. Daarna ziet het er weer netjes uit.
Ik heb het warm gekregen en ga zwemmen. Henk gaat ook het water in. Met snorkel en een plamuurmes aan een stok. Om van het roer en de kiel aan stuurboord de meeste aangroei af te schrapen.
In de dagen die volgen maken we de rest van het onderwaterschip schoon. Op Henk z’n lijstje blijft de kiel aan de bakboordkant staan.
Het is eindelijk zomer geworden. Warmer dus. 
We doen boodschappen na 6 uur, in het dorp boven de baai. Ongeveer een kilometer lopen. Er is voldoende fruit te koop en andere dagelijkse benodigdheden, maar erg weinig groente. 
Als de boodschappen opgeruimd zijn varen we met de bijboot 2 baaitjes verder, naar Chrisa Mila, waar we heerlijk eten bij een familierestaurant. In het donker varen we terug naar Wahoo

Er loopt wat deining de baai in. Wahoo beweegt, wat af en toe hinderlijk is.
Henk heeft de foto’s en filmpjes van april klaar. Nu is het mijn beurt om de blog te schrijven.
Henk probeert de visreel steeds beter te maken. Hij heeft het nu voor elkaar dat hij ratelt als er iets aan de haak zit.

Van Ormos Spartínes naar Planítis (9 juni)
Het is bewolkt en frisser dan de vorige dagen. Als we gaan zwemmen zien we allemaal ovale kwallen bij de boot. Van die doorzichtige, die niet steken, maar wel glibberig aanvoelen. We zwemmen wel en af en toe door een flinke groep kwallen. Het is niet echt relaxt.
We hebben allebei zin om weer te gaan zeilen, dus dat gaan we doen. Naar het noorden, wat tegen de wind in is. Dat wordt kruisen. Eerst met grootzeil en fok. Want de genua moet nog gehesen worden. Dat doen we als onze snelheid maar 2 knopen is. We gaan meteen een knoop harder.
We zien een soort vloedlijn. Als die voorbij is, lijkt het dat we stroom tegen hebben. Er zit een knoop verschil tussen logsnelheid en snelheid over de grond.
We vinden uit dat we ook moeten betalen als we door zone A varen van het National Marinepark of Alonissos and the Sporades. €35,50 per boot en €5,50 per persoon. Voor 65-plussers is het de helft van € 5,50 vanwege seniorenkorting.
Omdat we betalen gaan we ook ankeren in een van de toegestane baaien. De noordelijke baai van het eiland Kyra Panagia.
Dat is tevens een mooi uitgangspunt om over te steken naar Halkidiki.
We hebben een aantal slagen moeten maken om er te komen, want de wind was tegen.
De baai heet Planítis. Het is een hele ruime baai met een paar uitlopers. Wij ankeren in het 15 meter diepe deel, zuid van de ingang.
We vangen nog een beetje zon voordat hij achter de hoge bergwand verdwijnt. Op de wal zien we geitjes lopen. Zeehonden hebben we niet gezien, die zouden hier ook moeten zijn.
We kijken naar de windvoorspelling en besluiten morgenochtend om half 6 te vertrekken voor de 39 mijlen oversteek naar de middelvinger. Alleen in de ochtend is er wind, na 1 uur blijft er niks van over.

Van Planítis naar Kalamitsi  (10 – 13 juni)
Zogezegd, zo gedaan. Om 5 uur loopt de wekker af. Ik ga m’n 4 rondjes zwemmen. Daarna de boot klaarmaken om te vertrekken. De huik hoeft er niet af, want die hebben we er gisteravond niet op gemaakt.
We motoren de baai uit tot we op zee zijn, daar is wat wind. Uit het noorden, dus tegen. Met grootzeil en genua zeilen we aan de wind. Met de stuurautomaat op wind. Als de wind draait, wijzigt onze zeilkoers. Zo gaan we redelijk in de richting van de middelvinger.
Opeens begint het belletje op de visreel te rinkelen. We hebben beet!
Er zit een mooie mahimahi aan de haak. Henk draait hem langzaam naar de boot toe.
Dan pakt hij hem vast me de speciale uitschuifbare haak. Hij steekt een priem boven in de kop, zodat hij snel doodgaat. Geen gedoe met alcohol achter de kieuwen. Als de vis op het trapje van de scoop ligt beweegt hij nog. Henk bindt een touwtje om de staart. Hangt hem op aan de unster om hem te wegen: bijna 3,5 kilo. Hij snijdt de ingewanden eruit. De kop gaat eraf. We doen hem in een plastic vuilniszak in de koelkast om hem later te fileren.
Even later zie ik een paar vinnen van dolfijnen. Ik waarschuw Henk. Ze zijn vlakbij de boot, en ervoor. We staan beiden voorop te kijken hoe snel ze zwemmen en boven water uitkomen. Prachtig! Geen tijd om een camera te pakken, want ze zijn ook snel weer weg.
De wind neemt toe. Teveel voor de genua. Dus rollen we die in en de fok uit.
Ook de golven nemen toe. Ze zijn kort en onaangenaam.
We kiezen een wat prettiger koers naar het eilandje Diaporos aan de westkant van de middelvinger. Tot Tuula een berichtje stuurt dat ze ons verwachten in Kalamitsi, bij het naaktstrand. Ik zou dan morgen met Eleni en Pekka kunnen meerijden om boodschappen te doen. Dat lijkt me wel wat. Dus wijzigen we de koers en gaan toch weer aan de wind zeilen. Helaas moeten we nu kruisen om aan de oostkant van de vinger te komen. Tegen 1 uur laten we, op aanwijzing van Pekka, het anker zakken in zand. Na 45 mijlen zeilen in ruim 7 uur.
We knuffelen Pekka en Tuula, na hen 2 jaren niet te hebben gezien. Ze komen een ankerbiertje drinken. En nodigen ons uit om vanavond te komen eten. Dat doen we graag.
We houden siësta. Dat is nodig omdat we zo vroeg op waren.
Onderweg ging door het klappen van de golven 1 omvormer uit, waardoor het alarm ging. Henk deed de andere omvormer ook uit. Maar krijgt ze beide niet weer aan.
Hij is een tijd bezig om uit te zoeken wat er aan de hand is. Bijkomend nadeel is dat de laptop het ook niet meer doet. Uiteindelijk krijgt hij 1 omvormer weer werkend. Dan is het tijd voor het avondeten op de Relacat. Lekker, en gezellig!

Een wekker gezet om half 8 vanwege boodschappen doen vanmorgen. Rekening houdend met 9 uur. Maar als we om acht uur net in het water zijn om te zwemmen roept Pekka dat we nu gaan. Snel terug en aankleden. Geen tijd voor ontbijt. Henk pompt de bijboot op en brengt ons naar het strand in de volgende baai. Na eerst Pekka en Eleni opgehaald te hebben.
We rijden met Eleni mee naar Sykia, 8 km naar het noorden. Naar de supermarkt, de slager en de bakker. Daar drinken we een cappucino en we eten er wat spinazie-pie bij.
Om 10 uur zijn we terug bij het strand en haalt Henk ons weer op. De bijboot is nu vol.
Het is een warme dag vandaag.
Henk probeert de 2e omvormer weer aan de praat te krijgen. 
Wat hij ook probeert, het lukt nog niet.
Er staat weer water voor de bakboordmotor. Na wat testen komt het waarschijnlijk uit de inlaat van de waterpomp. De slangenklem wordt vaster aangedraaid.
Nu afwachten of dat geholpen heeft.
De mahimahi wordt door Henk vakkundig gefileerd. Hij zegt  dat het gemakkelijker gaat dan een  tonijn fileren.  7 porties worden vacuüm geseald en gaan in de vriezer.
Pekka en Tuula komen eten. Ik maak macaroni met bij de slager gekochte worst en veel groenten.
We zitten de hele avond buiten.

De Relacat vertrekt al vroeg, wij zijn net wakker. Er is onweer voorspeld en als het hard gaat waaien liggen ze niet goed. Omdat ze met lijnen naar de wal liggen. Ze gaan naar Porto Koufo, een baai 8 km varen, aan de westkant van de vinger.
Wij blijven. Zwemmen, luieren, wat op de laptop bezig.
Het onweer begint tegen 5 uur. Het gaat een hele tijd door. Met regen, maar geen harde wind. Wahoo ligt prima.
De regen is goed voor de boot. Al het zout spoelt eraf.

Na een rustige nacht, waarin we lekker hebben geslapen, is het bewolkt als we wakker worden. En maar 21 graden. Het water is warmer, bijna 24 graden.
We hebben telefonisch contact met Britta & Jens. Zij liggen met hun Lily in de haven van Samothraki en blijven daar een week. De windverwachting is gunstig om daar morgen naar toe te zeilen. Dat gaan we doen. We lichten ook Mayte & Nils in. Die zijn bij Limnos. En misschien gaan wij via Limnos.
We brengen Pekka & Tuula telefonisch op de hoogte van onze plannen. Zij willen morgenochtend terug naar Kalamitsi. Dan maken wij plaats voor hen. We komen zeker terug naar Halkidiki. Dus we ontmoeten hen wel weer.
We eten buiten, rijst met salade en mahi mahi. Henk maakt de vis klaar, kruiden, bakken in de grillpan en even warm houden in de airfryer. Gesmolten boter met knoflook erover. Heerlijk!!

Van Kalamitsi naar Samothraki (14 – 19 juni)
Om half 7 zal de wekker aflopen. Maar ik ben veel eerder wakker. Dus ga ik er om 20 over 6 uit. Om te zwemmen voordat we vertrekken.
Er is maar weinig wind. Toch kunnen we een paar uurtjes zeilen met grootzeil en genua.
Dan een poosje motorzeilen. 
Het water is zo vlak. We zien het geregeld opspatten. Het blijken vissen te zijn die boven water komen. Waarschijnlijk wordt er op ze gejaagd.
Als we bijna bij de 3e vinger, en bij mount Athos zijn, gaat de motor weer aan en rollen we de genua in. Omdat de wind opeens tegen is. Onder Athos door is ruim 4 mijlen. We motoren alles en zelfs nog een aantal mijlen verder. We zien verderop een groep grote dolfijnen. Eentje springt 3 keer boven water, waarbij hij op z’n rug landt.
Dan begint het weer wat te waaien en zeilen we.
Eerst met een windhoek van 40 graden, daarna 74 graden, met ruimere zeilvoering. Uiteindelijk zeilen we net binnen de 90 graden. De genua wordt verruild voor de code zero. Dat geeft iets meer snelheid.
Als de koers teveel gaat afwijken gaan we voor de wind varen en doen het grootzeil naar stuurboord.
In de avond, voor het eten, wijzigen we de koers weer. Grootzeil naar bakboord en koers naar Samothraki. De windhoek is dan weer ongeveer 90 graden. De laatste 4 mijlen motoren we.
We komen in het donker aan. Voor de haven is allemaal zandgrond en de wind komt uit het zuidwesten. We gaan ankeren.
Het anker houdt meteen. Er is deining, maar die komt van achteren, daar hebben we geen last van.

Om half 9 belt Jens, dat hun achterbuurman (catamaran) over 3 kwartier gaat vertrekken. Wij zijn dan allang wakker. Hebben al gezwommen en ontbeten. We komen over een half uur naar de haven.
Als we de haven inkomen is er weinig activiteit op de catamaran. We meren af naast de Lily. Begroeten Jens & Britta enthousiast en zij ons.
We drinken koffie op Wahoo. Het duurt nog wel een uur voordat de catamaran vertrekt en wij op die plek gaan liggen. Omdat de kademuur nogal ruw is duurt het een tijdje voordat we de opblaasfenders goed hebben gehangen, met 2 wrijfhouten (een plank en een balk) tegen de ruwe betonnen kade om de fenders heel te houden.
We nemen met z’n vieren de bus van 10 voor 2 naar Chora, het hoger gelegen dorp. Lopen in de Chora omhoog naar het kasteel, dat gesloten is. Niet zo erg, het zijn toch maar oude stenen. Nadat we van het uitzicht richting Thasos en het vaste land hebben genoten lopen we weer naar beneden en terug naar de haven.
We willen niet langs de weg lopen. Dus we nemen de paden. Dat is wel verder. Uiteindelijk hebben we 9,5 kilometer en 2 uren gelopen. Dat voelen we in onze benen.
We nemen een welverdiend drankje op een terras bij de haven.
We eten gezamenlijk op Wahoo: spaghetti met twee soorten saus, van ons een saus van seafood, groenten en kookroom en van Britta saus van aubergine, courgette en uien. 
Daarna doen we 1 potje golf. Dan is het half 10 en te donker buiten.

Alweer redelijk vroeg op want we gaan een auto huren en het eiland verkennen.
Henk en Jens zijn beide chauffeur. We krijgen de sleutel van een witte Citroen C3 en zetten de tassen in de achterbak. Even later worden we verwezen naar een witte Suzuki. Ook goed. We rijden via de kustweg naar de Sanctuary of the Gods. Daar aangekomen op de parkeerplaats wil ik een flesje water uit de tas in de achterbak pakken. Maar die is er niet, die staat nog in de andere auto. Henk en ik rijden terug. De verhuurder gebeld op de terugweg. Hij zegt dat zijn oom over een half uur met de auto terug komt. Maar als Henk en ik bij de verhuurder aankomen blijkt de auto in Chora te staan. Daar kunnen we de tas ophalen. De auto is niet op slot, het kenteken eindigt op 9915.
Onderweg tanken we nog een keer bij het enige tankstation op het eiland.
Ik pak de tas uit de kofferbak. Er staat ook een groene rugtas. Is die van Britta? Dan zou ze toch wel wat hebben gezegd. Ik laat hem staan. Dom, dom, dom! Want als we terugkomen bij Jens & Britta blijkt dat haar tas ook nog in de auto staat. We rijden met z’n 4-en terug naar Chora, ongeveer 3,5 km, via een mooie weg. De auto staat er nog en de tas staat er nog in.
Nu kunnen we eindelijk naar de tempel of the Gods. Blijkt dat we een kaartje moeten kopen dat geldig is in het archeologisch museum en op het terrein met overblijfselen. 
Het is allemaal mooi opgezet in het museum met duidelijke uitleg bij de vitrines. Maar ik word altijd moe van het lezen en vergeet het meteen weer.
We zijn vrij snel door het museum heen. Ook al de oude stenen buiten stellen niet zoveel voor. De overgebleven pilaren van de tempel zijn mooi, maar die in Agrigento op Sicilië zijn mooier.
We rijden naar een parkeerplaats voorbij het dorp Therma. Waar een pad is de canyon in, naar een waterval.
Het pad is mooi, stijgt en daalt wat. De waterval is schitterend. We zwemmen er naar toe. Wat heeft het water dat naar beneden valt veel kracht!
Als we terug zijn bij de auto is het 2 uur, lunchtijd.
We eten een warme lunch bij een gezellig restaurant en zitten onder de bomen.
Vandaar lopen we via een korter pad naar een kleinere waterval. Ook daar gaan we het water in. Zwemmen lukt niet, daar is de poel te klein voor.
Terug in het dorp bij de haven leveren we de auto in. We drinken wat op Wahoo.
Morgen beloven we onszelf een vrije dag. Na 2 actieve dagen.

Het waait hard vanmorgen. De wind komt schuin van achteren. We zitten op het kampagnedek te ontbijten. Met een vest aan, kraag omhoog, en een plaid over de benen. Het is bewolkt. Nils & Mayte komen met hun Muscat vanaf Thasos gezeild. Ze meren af naast Wahoo. Lastig met wind van opzij. Maar met hulp voor, achter en in het midden en 3 paar handen lukt het.
Gezellig om hen weer te zien na bijna 3 maanden, sinds ze vertrokken zijn uit Licata.
Een welkomstdrankje op Wahoo, waar we met z’n zessen bijkletsen.
Ik ga verder met een viszak maken voor Henk. Waar alle benodigdheden in passen: schaar, uitschuifbare haak, tang, priem, 2 messen, handschoen, oude doek. Een deel van een oude supzak gebruik ik ervoor.
Britta heeft moussaka gemaakt. We eten gezellig met z’n zessen op de Lily.
Het chocoladedessert, met kokos en honing erin, gemaakt door Mayte, is heerlijk.

Na de ‘vrije’ dag van gisteren doen we vandaag rustig aan. Ik probeer de viszak af te krijgen. 
S Avonds gaan we met Nils & Mayte uit eten bij een familierestaurant. Erg lekker. En gezellig.

Na ons eigen happy hour op vrijdag gaan we naar de Muscat om met z’n zessen golf te spelen.
We nemen afscheid. Jens & Britta gaan morgen heel vroeg vertrekken naar Thasos. Wij gaan wat later weg, naar het noorden.

Van Samothraki naar Aigaio Pelagos (20 juni)
Jens & Britta zijn al weg als ik wakker word.
Wij maken om 8 uur aanstalten om te gaan. Alle lijnen los maken. Als we los zijn ruim ik alle lijnen en fenders op. Plus de 2 wrijfplanken. Die hebben goed beschermdienst gedaan tegen de ruwe muur. 
Als we de haven uit zijn hijsen we het grootzeil en rollen de fok uit. Het waait ongeveer 15 knopen.
Later gaat het zachter waaien. Dan doen we de genua.
We worden opgeroepen in de buurt van een geankerde FSRU (Floating Storage Regasification Unit oftewel een drijvende gasterminal) om koers te wijzigen. Anders komen we binnen de veiligheidszone van een halve mijl.
Een tweede keer klinkt het via de marifoon: Sailing yacht Wahoo. We lijken weer te dicht bij te komen. De schipper van de wachtboot is blij eindelijk eens iets te doen te hebben want we zijn steeds ver buiten de halve mijl geweest en officiëel is het maar 500 meter. De wind is wat gedraaid. We starten de motor omdat de wind opeens weg is. Verderop zien we schuimkoppen. Het duurt een hele tijd voordat we daar zijn. Maar dan waait het ook lekker, we kunnen weer zeilen.
Ons plan was om oost van Alexandroupoli te gaan ankeren. Maar dan moeten we kruisen. Daar hebben we geen zin in. We gaan naar de kust west van Alexandroupoli. We ankeren in 5 meter. Het duurt even voordat het anker houdt en het klinkt of de ketting over stenen gaat.
De motoren flink in de achteruit: we blijven op dezelfde plek. Bij het zwemmen is het anker niet te zien, maar ook de bodem kunnen we bijna niet zien. Het lijken onregelmatige brokken klei.
Er zijn bijna geen mensen op het strand. Maar er wordt wat opgebouwd: 2 grote luidsprekers, discolampen, tafeltjes. Er start een party. Met muziek. Een aantal nummers staan ook op onze usb stick. Het is over het algemeen leuke muziek. Niet van die deprimerende Griekse nummers.
De muziek gaat door tot in de nacht. We slapen er goed om.

Van Aigaio Pelagos naar kaap Maranaias (21 juni, de langste dag)
Het strand is bijna leeg, op een paar zonaanbidders na.
We zwemmen en er is nu beter zicht in het water. Toch kunnen we het anker niet vinden.
We vertrekken. De wind is westelijk en we gaan in die richting. Dus we kruisen. Daarbij hebben we ook nog stroom tegen. We leggen 19 mijlen af over een rechtstreekse afstand van 10 mijlen. We doen er ongeveer 6 uren over.
Bij een overstag manoeuvre drijven we een stukje naar achteren en komt de vislijn in de knel bij het roer.
We gaan op zeil ankeren, verderop, bij de kust. Eerst het grootzeil naar beneden en de laatste mijl met alleen fok.
Het gaat uitstekend en het anker houdt meteen. 
Henk gaat te water met duikbril en snorkel.
Hij heeft de vislijn snel weer vrij. Ik draai hem zover mogelijk in. Daarna ga ik mee zwemmen.
Het is heel rustig op het strand. Er is slechts 1 man en die vertrekt later.
Dus vandaag geen beachparty met muziek.

Van kaap Maranaias naar Ormos Anoikto (22 juni)
We zwemmen naar het strand. Maar gaan er niet op. Want ruim voor het strand zijn alleen maar rotsen op de bodem. Geen wonder dat hier maar weinig badgasten zijn. We zien wel vissen.
Vandaag zeilen we verder langs de kust. De wind is variabel en onstabiel. We hebben stroom tegen. Een grote groep flamingo’s vliegt ruisend voorbij.
We ankeren in een hele ruime baai. We zijn er de enige boot. De hele dag hebben we geen andere zeilboot gezien. Eigenlijk al een paar dagen niet. Het is hier langs de kust heel erg rustig.

Van Ormos Anoikto naar Keramoti (23 juni)
Aan de wind zeilend met grootzeil en fok zien we een grote schildpad.
1 zeilboot gaat voor ons langs, zonder zeilen op, dus motorend. 
We ankeren aan de zuidkant van het vaste land, in een hele brede baai. Die is open naar alle kanten behalve naar het noorden. Er is heel weinig wind voorspeld.

Van Keramoti naar Makryammo, 6 mijlen (24 juni)
Eerst is het bewolkt. Ik doe de was, die snel droog is.
Henk lijmt diverse dingen met epoxylijm:
–    de aansluiting voor de ontluchting van de vuilwatertank plus een paar gaatjes in de bovenkant van de vuilwatertank
–    sierklep aan de voorkant van de dieseltank in onze slaapkamer
–    draaiknop aan de marifoon, die was los van het apparaat.
Om 3 uur is er wind uit het westen. We zeilen met alleen fok naar het zuiden, naar het eiland Thasos. Naar een rustig baaitje aan de noordoost kant.
Het 1e baaitje dat we bedacht hebben gaan we voorbij, teveel mensen, parasolletjes, verkeerde muziek, huizen en van alles.
Verderop is het heerlijk rustig. Het anker is mooi ingegraven in zand. Een prachtige plek. We zijn de enige boot.

Van Makryammo naar Ormos Eloftheron bij Nea Peramos (25 juni)
In de ochtend zwemmen we naar de wal om visjes te kijken. Het terugzwemmen naar Wahoo valt tegen, omdat er stroming staat. Daar hebben we geen rekening mee gehouden. Maar het lukt.
Dolfijnen! Henk hoort het pufje eerst en dan ziet hij ze. Niet zo ver van de boot. Het zijn in elk geval 2 en ze zwemmen langzaam.
Ik ga soppen en dweilen. 
We lunchen en vertrekken daarna om half 3. Eerst motoren tot er wind is, naar de noordkant van Thasos. We zien weer dolfijnen.
We hijsen het grootzeil als er een veerboot aan komt. Hij lijkt wat vaart in te houden.
Ik heb telefonisch contact met Britta. We gaan naar de baai bij Nea Peramos, waar zij met de Lily geankerd liggen. Morgenochtend gaat Lily op de wal, voor 1,5 maand.
Het is niet bezeild, we maken een paar keer een slag. 
We zeilen tot in de baai en ruimen de zeilen op.
We ankeren achter Lily en een andere zeilboot. Het anker houdt eerst niet maar later wel.
We nemen een duik in het water om af te koelen nadat we de huik erop gemaakt hebben. Het was een warme dag.
Dan gaan we naar de Lily. Jens & Britta hebben bezoek van hun buren, Luis en Lucia van de Sargantana. Het zijn gepensioneerde Spanjaarden. Aardige mensen.
Als ze naar hun eigen boot zijn gegaan doen wij met z’n vieren nog 2 potjes golf.

Van Ormos Eloftheron naar de noordkant van de baai omdat het anker krabt (26 – 30 juni)
Een mooie warme dag. We zwemmen een paar keer om af te koelen.
Henk maakt de slangen weer aan de vuilwatertank. Het ontluchtingspijpje zit nu muurvast. De plankjes weer in de kast. Klaar. De gasten kunnen komen 7 juli.
Henk brengt me naar de wal om boodschappen te doen. Bij de Masoutis, vlakbij. De apotheek zit er schuin tegenover. Als Henk me ophaalt stap ik in het water. Aan boord spoel ik m’n schoenen af en laat ze staan bij de doucheslang. Want zo meteen gaan we weer naar de wal.
Om 6 uur hebben we afgesproken om te gaan eten met Jens & Britta. 
De lucht dreigt al een tijdje en er zit onweer aan te komen. Opeens begint het flink te waaien. Het zonnepaneel zit niet goed vast. Ik doe het beter maar even later vliegt hij weer omhoog. Nu maken we hem met z’n tweeën goed vast. Terug in de kuip vliegt er van alles weg: de muggenmepper, maar ook mijn schoenen. Henk ziet eentje drijven, maar het waait veel te hard om erachter aan te gaan. En dan begint het anker te krabben. Wahoo is los. De motoren starten en het anker omhoog halen. De boot komt bijna niet tegen de wind in en gaat zelfs achteruit. Kun je wat meer gas geven Henk, want het eilandje komt steeds dichterbij. Ja, dat kan. We varen naar het noorden van de baai en ankeren daar. Gelukkig houdt het anker in 1 keer. De wind is ondertussen afgenomen. Het maximum staat op 43 knopen.
We gaan met de bijboot naar het strand, waar Jens en Britta al een tijd staan te wachten. Ze hebben alles gezien. 
We gaan gyros eten. 3 een pita gyros en Henk een plate. Het is erg lekker, en gezellig.
Jens en Britta varen met ons mee naar de werf, waar we hen afzetten bij het kraangat. Hun boot staat sinds vanmorgen op de wal.

Omdat er steeds water voor de motor staat, in beide machinekamers, nadat de motoren gedraaid hebben, zouden de waterpompen lek kunnen zijn.
Henk verwijdert de waterpomp van de stuurboord motor en haalt hem uit elkaar. De lipseal, die het water tegen moet houden, ziet er niet goed uit.
Die moet vervangen worden. Daarvoor moet wel alles eerst van de as af. Henk vindt een aantal nieuwe lipseals. Hij vervangt de oude. Zet alles in elkaar en probeert of het werkt. Er lekt wat water uit de pomp. Alles weer uit elkaar en opnieuw bevestigen. Nu komt er wat olie uit, dat is niet goed. Weer uit elkaar en morgen verder.
We gaan met Jens & Britta souvlaki of beefsteak eten bij de kraam naast de werf. Lekker.
Ze gaan daarna mee om een potje golf te spelen. Op het laatst moeten we de kaarten vasthouden want het waait steeds van opzij.
We brengen hen naar de wal.

Henk is de hele dag bezig met van alles proberen met de waterpomp. Want opeens pompt hij niet meer.
Jens & Britta komen voor happy hour op Wahoo. Dat hebben we uitgesteld van vrijdag naar vandaag. Een salade vooraf, daarna zelfgemaakte frietjes van de crispplaat en snackjes uit de airfryer.
We eten het voor op de boot, daar is het koeler.
Het was een hete dag. Hoewel door de wind er ook wat verkoeling was.
Een potje golf als afsluiting.

Alweer een warme dag. Met pomp perikelen.
We gaan naar Stavros, de eigenaar van de werf. Een erg aardige, grappige, behulpzame man. Hij stuurt een email naar z’n leverancier in Athene met de vraag voor een nieuwe pomp. Die is nogal prijzig, meer dan € 900. Dat vindt hij teveel en wij ook. Hij belt met iemand in Thessaloniki over een Johnson pomp. Want dat is het merk van de waterpomp, niet Volvo Penta.
Hij wacht op antwoord. Inmiddels gaan wij terug naar Wahoo om de pomp eruit te halen en naar de werf te brengen voor reparatie. Maar niet voordat we bij Jens & Britta aan boord wat gedronken hebben.
Als we om 2 uur de pomp brengen is het kantoor gesloten. Ik bel en app met Stavros. Hij zegt dat Vlad naar kantoor komt. Maar dat lees ik pas als we weer op Wahoo zijn. Henk probeert nog wat dingen uit en het is echt de pomp die het niet doet. Ook niet nadat hij er een nieuwe impeller in gedaan heeft.
Om 4 uur gaan we weer naar kantoor. Nog gesloten. Maar 1 van de werknemers belt Vlad en die komt de pomp ophalen. Henk vertelt hem wat hij al geprobeerd heeft. Vlad zal proberen hem te fixen. En het aan Stavros laten weten als hij klaar is.
We gaan met Jens & Britta lopend naar het gyros restaurant op hun uitnodiging.
Helaas voelt Jens zich niet lekker, eet hij alleen wat salade en gaat eerder terug naar de boot.
Er moeten nog wat dingen opgeborgen worden. Morgenvroeg om half 7 vertrekken ze naar hun huis in Duitsland.
Wij zitten nog heerlijk buiten. Hoewel de musquitos ons weer plagen. Een plaid over de benen helpt gedeeltelijk.
Ik zoek naar vluchten in oktober voor kleinzoon Tiam. Hij wil in de herfstvakantie komen. Ik vind eentje die aanmerkelijk goedkoper is dan de meeste. Ik overleg met hem over de data en de overstaptijd. Maakt me niet zoveel uit, zegt hij. Dus ik ga boeken.
De volle maan komt prachtig op en schijnt over het water.

Om 10 uur is er al een berichtje van Stavros dat de pomp ok is. We gaan hem ophalen na de koffie. We spreken ook Vlad. Die heeft hem niet uit elkaar gehaald, alleen maar getest. Hij deed het gewoon. Maar hij geeft als tip eerst alle leidingen te vullen met water als de afsluiter dicht is. Daarna de motor starten en meteen de afsluiter openen. Dat hadden we al gedaan behalve een klein stukje slang. Dat stukje vullen we nu ook.De  pomp doet het bij de derde keer starten. Gelukkig!
Dan de andere waterpomp ook meteen maar eruit halen en een nieuwe lipseal erin zetten. Plus een nieuwe impeller. Henk weet nu hoe het moet.
Ook deze dag is weer warm. We zitten de hele avond buiten.