Griekenland, september 2026
Door Houkje
1 september 2026 - 30 september 2026
In september hebben we 860 m
ijlen gemaakt, verreweg de meeste zeilend. Dat is een afstand van Malta tot bijna Maastricht!
We zijn van Psara, aan de oostkant van Griekenland, via de zuidkant van de Peloponnesos en via de Ionische eilanden aan de westkant tot Lakka op Paxos gevaren. Vandaar overgestoken naar Syracuse, aan de oostkant van Sicilië.
Van Psara naar Fragias bay Mikonos (1 september)
Gisteren hebben we afs
cheid genomen van Jens & Britta (Lily) en Nils & Mayte (Muscat1). Vandaag gaan onze vaarwegen uiteen. Muscat gaat naar het oosten, Lily naar het westen en Wahoo naar het zuiden.
Met een uitgerolde genua zeilen we voor de wind. Een poosje binnen de 90 graden windhoek.
Daarna een tijdje met de fok erbij, vlinderend voor de wind.
Het waait veel minder hard dan voorspeld, we gaan maar 3 knopen.
De omstandigheden en de zeilvoering zijn wisselend: alleen genua of genua en fok.
Tegen 3 uur rollen we de fok, die over stuurboord staat, in en hijsen we het grootzeil. Terwijl de genua over bakboord blijft staan.
De snelheid neem
t toe van 3 naar 4 knopen. Terwijl het maar 5 knopen waait.
Later trekt de wind wat aan en sturen we een hele tijd met de automaat op 88 graden windhoek. De koers is ongeveer naar de zuidoostpunt van Mikonos. De snelheid varieert van 6 tot 10 knopen.
Aan de oostkant van Mikonos neemt de wind toe. En zodra we west sturen nog meer. De genua wordt ingerold. Henk laat het grootzeil zakken. Dan zijn we ook al bij de baai, waar we willen ankeren. Het anker valt in zand en houdt meteen.
Het waait geregeld meer dan 20 knopen. Wahoo ligt rustig, want er zijn geen golven.
Van Mikonos naar Sifnos (2 september)
Hoewel het hard heeft gewaaid vannacht hebben we goed geslapen.
Vandaag is het woensdag. Donderdag begint een meltemi (harde noordelijke wind), tot en met zaterd
ag. Vandaag moeten we maar zover mogelijk naar het westen zien te komen. Het eiland Sifnos ligt op een afstand van 49 mijlen. En dan donderdag door naar het eiland Milos. Daar liggen we goed beschut in de baai bij Adamantas, de hoofdplaats.
Elke dag gaan 1 of 2 vislijnen uit achter de boot, achter elke drijver 1. En vandaag heeft Henk beet.
Ik moet wat meer voor de wind gaan varen, want het kost hem moeite de lijn binnen te halen. Steeds door de verhaalkam en om de kikker. Het lukt om de speervis, ook wel kortneus marlijn genoemd, met de priem te doden. Daarna hangt hij hem op, met de lus van een dyneema lijn om de staart. 
Hij wordt gewogen aan een unster en weegt 11,6 kilo en is 165 cm lang.
Omdat de vis nogal heen en weer slingert maakt Henk de lijn van de bijboot om zijn lijf, zodat hij stabiel hangt, totdat we geankerd zijn in een mooie baai aan de zuidkant van Sifnos.
Mooi en gemakkelijk dat we een scoop hebben en dat de douche daar bij de hand is. De speervis wordt opengesneden om de ingewanden er uit te halen. Hij ziet dat de vis zakjes heeft voor al zijn vinnen. Door de vinnen in gestroomlijnde zakjes te verbergen wordt de waterweerstand drastisch verminderd, waardoor hij snelheden tot 110 km per uur kan bereiken.
Op de kuipbank wordt de vis in moten gesneden of eigenlijk gezaagd.
Ik ga de scoop en de buitenkant ervan schoon maken. De vis heeft er een bloedbad van gemaakt.
We eten vanavond gebakken vis met rijst en boontjes.
Van Sifnos naar Milos (3 – 6 september)
Omdat we vroeg wakker zijn, vertrekken we ook vroeg. En omdat het in de ochtend nog niet zo hard zou
waaien. Nou, dat valt tegen. We zijn nog maar net de baai uit of daar is een windvlaag van meer dan 30 knopen. De bootsnelheid gaat naar 10 knopen met alleen de fok.
Aan de zuidkant van Sifnos waait het niet zo hard. Het is er mooi, een rotsige kust.
Als we uit de luwte van Sifnos zijn waait het 17 tot 20 knopen. We schieten lekker op. Naar Milos is 24 mijl. Dat doen we in 3,5 uur. Omdat de windsterkte varieert en een poosje afneemt tot 4 knopen wisselen we de fok voor de genua. Tot in de ingang van de grote baai naar Adamantas. Waar mooie, kleurige vissershuisjes langs de kant staan.
Als we gaan ankeren zien we een Freydis, ook geankerd. Het is hetzelfde type catamaran als Wahoo, maar nieuwer.
In de middag gaat het steeds harder waaien. 6-7 Bf. We liggen goed vast.
Omdat we een paar dagen blijven vanwege verwachte harde noordenwind doen we in de ochtend rustig aan.
Henk gaat over op een ander type glucosesensor, Dexcom G7. In plaats van Dexcom G6.
Hij downloadt de app. Dan begint het probleem. Hij kan niet verder. We zijn op de verkeerde locatie, niet in Nederland. Na diverse keren contact met de technische dienst van Dexcom en na van alles proberen, bedenkt Henk aan het einde van de middag zelf een mogelijke oplossing. Daarvoor hebben we de hulp van zoon Sander nodig. En wat hij bedacht heeft werkt.
Sander downloadt de app, logt in met Henk z’n gegevens, bevestigt dat hij in Nederland woont en kan verder gaan in de app.
Nu logt Henk in Griekenland in in de app. Dat werkt. Hij kan ee
n sensor koppelen in de app. Wat een opluchting.
De wind is wat gaan liggen. We gaan naar de wal om boodschappen te doen bij de Masoutis.
Als we terug zijn, komt de buurman van de Freydis Maji in z’n bijboot naar Wahoo. Hij heet Christian en is een Oostenrijker. Morgen komt hij bij ons of gaan wij naar hem. Om over onze zelfde type boten te praten.
Alweer flinke golven tijdens het zwemmen in de ochtend. En niet alleen dan. Bijna de hele dag blijft het flink waaien.
Christian komt in z’n zelfgemaakte bijboot van carbon.
We laten hem Wahoo zien. Hij is enthousiast over het zitje achterop.
Om 6 uur gaan we naar de Maji. Het is ook een Freydis 46, maar een nieuwer model. Bovendien heeft Christian hem verlengd tot 49 voet. Hij heeft ook een draaibare mast, die altijd vast staat.
Het interieur is heel anders dan van Wahoo.
Christian houdt van koken. Hij heeft kappertjes gezocht bij Fo
kiano, aan de oostkant van de Peloponnesos en op diverse manieren ‘ingemaakt’ om te bewaren. Ze zijn erg lekker. Vooral de grootste.
Met z’n drone maakt Christian opnames van beide boten. Net voordat de zon verdwijnt achter de bergen.
We nemen afscheid. Hij vertrekt morgen in noordelijke richting. Wij gaan maandag naar het zuidwesten.
Als we opstaan liggen er 2 cruiseschepen bakboord van Wahoo. De Explora II en de driemaster Running on Waves. Op de laatste hoor ik iets omroepen in het Nederlands of Vlaams. Het is te verstaan als het niet teveel galmt.
Het waait minder dan de voorgaande dagen. Dus we kunnen weer ballen.
Het is ook geschikt weer om de was te drogen.
Ik maak het verhaal van juli af. Henk is bezig het op de website te zetten. Opeens is alles weg. Gelukkig kan hij het meeste terughalen.
We gaan naar de wal om een 10 liter jerrycan benzine te halen bij het Shell station vlakbij. Kost €2,43 per liter. Dubbel zoveel als op Malta.
De Masoutis en de meeste andere supermarkten zijn op zondag gesloten.
Een kleine vlakbij de haven is open. Ze verkopen zelfs prei waar het groen nog aan zit. Uitzonderlijk. Vaak is al het groen er afgeknipt.
Terug op Wahoo komen we erachter dat de jerrycan met benzine nog op de steiger staat. We halen hem snel op.
Van Milos naar Kapsali op Kythira (7 – 8 september)
Om half 7 vertrekken we naar Kapsali aan de zuidkant van Kythira. Een zeiltocht van 83 mijlen.
Met de genua uitgerold zeilen we weg. Totdat het niet meer bezeild is. Dan de stuurboord motor aan. Er is veel minder wind dan voorspeld.
Als we goed en wel op zee zijn hijsen we het grootzeil. Met de genua er bij uitgerold gaan we in de goede richting. Windhoek is binnen de 90 graden.
Als het harder gaat waaien doen we de fok.
Snelheid is steeds boven de 8 knopen. Het gaat lekker.
Later weer een tijd de genua. Totdat het harder waait en de wind geruimd is. Maximum snelheid is ruim 12 knopen.
Met de fok zeilend en de overloop helemaal naar bakboord doet Henk het grootzeil naar beneden. Ik zorg dat de schoot strak blijft en stuur wat meer naar de wind. Dat gaat goed.
Voor de wind zeilen we op het zuidoost puntje van Kythira af.
Henk gaat een uurtje slapen. Voor we bij de hoek zijn maak ik hem wakker.
Na de hoek zijn de golven weg.
We motoren de laatste mijl, ook omdat we de accu’s wat voller willen hebben.
Bij 60% stoppen we. Dan zijn we al geankerd.
Tegen half 8 de volgende ochtend komt de Harmony 5, een klein vakantie jacht van 48 meter, naar de baai.
Volgens informatie in de apps Navily en Noforeignland gaat hij dinsdags in Kythira aan de kade liggen en heeft hij veel ruimte nodig. Soms worden geankerde boten of boten aan de kade weggestuurd.
Dus we zijn wakker en zitten in de kuip te wachten wat er gaat gebeuren. Nou, hij gaat gewoon ankeren, ruim achter Wahoo. De passagiers worden later, met zwemvesten aan, in een grote rib naar de wal gebracht.
De reden van ankeren is misschien, dat het erg hard waait. Meer dan 20 knopen met windstoten tot 36 knopen.
Wahoo beweegt erg door de windstoten. Opzij, naar achteren en dan met een ruk naar voren.
Het is een aantal uren afzien. In de middag is het veel rustiger.
We hebben het erover om naar de wal te gaan, maar doen het uiteindelijk niet.
Henk zoekt een recept om speervis goed klaar te maken. Eerst peper en zout erop. Hij bakt de moten kort aan beide kanten in roomboter en laat het daarna 3 minuten rusten in aluminiumfolie.
Met het bakvet maak ik een sausje van gesnipperde ui, knoflook, roomsaus en sap van een halve uitgeperste citroen. Wat peterselie erdoor en klaar.
We eten er rijst bij. Gekruid met peper en peterselie, een knijpje citroen erdoor.
We hebben telefonisch contact met Jan & Monique van de Witte Walvis.
Met hen spreken we morgen af in de baai Kato Nisi, aan de noordwest kant van het eiland Elafonisos. Zij hebben 50 mijlen te doen. Wij 25 mijlen.
Van Kythira naar Elafonisos (9 – 10 september)
Als er wat wind is uit het zuidoosten vertrekken we. Met grootzeil en genua zeilen we de baai uit. Voorbij de zuidwestkust draait de wind al vrij snel naar het westen. En later naar het noordwesten. Voor ons is het kruisen om eerst een beetje naar het noordwesten en daarna naar het noorden te komen. De wind draait gewoon mee. En varieert ook nog in sterkte. Henk zit ruim een uur een Zoom vergadering te kijken. Er moet geregeld iets met de zeilen gebeuren. Af en toe helpt hij even. Het meeste doe ik alleen.
Als we nog ruim 6 mijlen hebben te gaan en de wind opeens van achteren komt en maar een paar knopen zwak is, starten we de motoren.
We ankeren als 7e boot in onze geliefde ankerbaai Kato Nisi. We hebben hier nog niet eerder met zoveel boten tegelijk gelegen.
Er is ruimte genoeg. Ons anker is helemaal bedolven door zand, er is niets meer van te zien.
We zwemmen, want het was ee
n hete, zweterige dag.
Daarna een ankerdrankje op de Witte Walvis. Heel fijn om Jan & Monique na 5 maanden weer te zien.
We hebben onderweg al afgesproken dat we vanavond gaan eten bij familierestaurant Alexandra. Frank en Sandra van de Sonate, Nederlanders die Jan & Monique in Kalamata hebben leren kennen, gaan ook mee.
We hebben een hele gezellige avond en we eten heel erg lekker. Henk had pech dat de beef in tomatensaus, die hij anders altijd neemt, niet beschikbaar was. Maar de spicy meatballs waren in plaats daarvan ook erg lekker.
Voor ons was het ongeveer de achtste keer dat we hier gegeten hebben en we komen zeker terug, als we in de buurt zijn.
We brengen ieder naar hun boot en nemen afscheid van Frank & Sandra. Zij vertrekken morgen
ochtend vroeg.
Er volgt een mooie, zonnige, warme dag.
Om een uur of 5 gaan we samen met Jan & Monique naar de wal. Voor een wandeling, eerst langs het strand, daarna een stukje door het dorpje. De bedoeling is om een rondje te lopen. Dat lukt niet helemaal zoals we in gedachten hadden.
Maar we zien wat van de mooie omgeving en hebben soms uitzicht op de baai.
Jan & Monique komen bij ons speervis met saus eten. Daarbij aardappeltjes en aubergine uit de oven, door Monique klaar gemaakt. Een Griekse salade maakt het compleet. We vinden het allemaal heerlijk. Monique zorgt nog voor een toetje met Griekse yoghurt en vruchtencompote plus wat honing en walnoten.
Van Elafonisos naar Gythio (11 – 12 september)
Vandaag willen we naar Gythio, dat is naar het noordwesten. Maar pas als de wind gunstig is. Eerst nog even het beddengoed wassen en laten drogen.
Tegen half 1 vertrekken we, 1,5 uur na de Witte Walvis. Helaas treffen zij een gebied met heel wein
ig wind. Wij ook, maar dan halen we hun in. Door net binnen de 90 graden te sturen, met de stuurautomaat op wind.
Even later kunnen de zeilen over stuurboord, door te gijpen. Dat is door de wind gaan, die van achteren komt.
Het is een mooie koers naar Gythio. We ankeren in de baai tussen het schiereilandje met vuurtoren en het dorp.
De Nostra van Anders & Carina, die we kennen uit Licata, ligt er ook.
Als de Witte Walvis na een uur ook is aangekomen gaan we daar met elkaar een ankerdrankje doen.
Daarna samen in onze bijboot naar de wal, een eindje lopen en bij Pikantiko in het dorp gyros of souvlaki eten. Erg lekker en gezellig.
Ieder wordt weer afgeleverd bij de eigen boot.
Een reden om naar Gythio te gaan was om daar de wekelijkse boodschappen te doen.
Er zijn een aantal supermarkten en een groentewinkel. Henk brengt me naar de wal. Het is een hete dag. Ik doe boodschappen bij de dichtstbijzijnde supermarkt en daarna bij de groentewinkel er vlakbij.
Omdat ik geen zin heb om ver te sjouwen bel ik Henk en vraag hem om me op te halen in de haven.
‘s Avonds hebben we Jan & Monique en Anders & Carina aan boord voor Mexican train domino’s. Wat we in de winter vaak spelen in Licata.
We hebben alweer een gezellige avond.
We nemen afscheid want morgen gaat ieder zijns weegs.
Van Gythio naar Porto Kagio (13 september)
De Nostra en de
Witte Walvis zijn om 7 uur al vertrokken.
Wij gaan pas om 11 uur. Als er wat wind is uit het zuidoosten. Ons doel is Porto Kagio, 23 mijl zuidelijker.
Eerst moeten we kruisen. Met grootzeil en genua. Daarna draait de wind naar het noordwesten en trekt aan. In plaats van de genua doen we de fok. Later rollen we hem zelfs een eind in. Het gaat hard. 14,4 knopen is de maximum snelheid.
De maximum windsterkte 34 knopen.
Het grootste deel van de tocht komen wind en golven schuin van achte
ren.
Er zit een vreemde wolk achter ons waar wind uit lijkt te komen. De wolk gaat met ons mee. De windstoten ook.
Ruim voor Porto Kagio doen we voor de wind het grootzeil naar beneden. De wind is zo wisselend dat we ook de fok inrollen en gaan motoren. Zo kunnen we de accu’s bij laden.
Als we de baai in draaien is er veel wind tegen. Bovendien gaat het regenen.
Het is moeilijk ankeren in deze baai. Pas na 4 pogingen ligt het anker ingegraven in zand en houdt goed. Tussendoor en erna ging ik steeds zwemmen om te kijken hoe het anker ligt.
Hoewel er flinke windstoten zijn ligt Wahoo rustig.
Van Porto Kagio naar Louisa’s (14 september)
Omdat we vroeg weg willen staat de wekker op half 7
. Maar ik zet vóór 6 uur het alarm eraf. Ik heb de windvoorspelling bekeken en we kunnen het beste wat later weg gaan.
Dus gaan we nog ‘even’ weer slapen. Om half 9 maak ik Henk wakker. Ik zwem een paar rondjes. We maken de boot klaar om te vertrekken. Anker ophalen en daarna grootzeil hijsen. Genua uitrollen. Met een rustig gangetje zeilen we binnen de 90 graden, in zuidoostelijke richting. Ruim voor de kaap Tanaira gijpen we. Voorbij de kaap is het wisselend. We sturen weer binnen de 90 graden en gijpen een paar keer. Nog voordat we op de helft zijn naar Methoni draait de wind en is het gewoon aan de wind zeilen. Er komt een groep kleine dolfijnen spelen. Helaas maar even. Ze springen mooi boven water. Toen ik een video wilde maken waren ze opeens weg. Ver achter de boot.
Om 5 uur doen we 1 motor aan, we moeten dan nog ruim 8 mijlen. Maar de wind is tegen en even later is er geen wind meer. Dus beide motoren aan. De accu’s worden zo ook bijgeladen.
We laten het grootzeil zakken. Doen de huik erover.
We ankeren in een hoek, bij het strand van Louisa’s.
Ik probeer het anker te vinden. Geen kans, het zicht onder water is erg slecht. Maar het anker hield goed bij veel toeren in de achteruit.
Van Louisa’s naar Ormos Voidokoilia (champignonbaaitje) (15 – 16 september)
Een regendag. Dat is lang geleden! Het begint al in de nacht zachtjes te regenen. Plus wat gerommel van onweer.
Ik zwem in de regen. Het water is 27 graden en erboven is het 23 graden.
In de middag wordt het af en toe een tijd droog.
Vandaag is het qua wind en deining gunstig om in het champignon baaitje te liggen, noord van Pylos.
We vertrekken om half 3 met alleen een voorzeil. En de motor bij, omdat we toch stroom moeten draaien. Na een uur gaat de motor uit en zeilen we, eerst met alleen genua, als het harder gaat waaien al
leen fok. Het is aan de wind in noordelijke richting en dat zeilt lastig met alleen een voorzeil. Henk stuurt een hele tijd met de hand. Dat gaat beter dan op de stuurautomaat.
De laatste 4 mijlen van de 17 doen we motorend.
We ankeren als enige boot in dit prachtige baaitje, in de vorm van een champignon. Met een lang zandstrand. Er lopen nog een paar mensen over het strand, hoewel het geen strandweer is. Want het regent alweer.
Gelukkig komt de zon nog even tevoorschijn. En hij gaat onder met prachtige kleuren in de lucht.
We vinden het koud en doen een lange broek, sokken en een vest aan.
De dag begint bewolkt, 21 graden. Het water is 25 graden.
Ik pomp de bijboot op. D
at moet bij gebruik bijna elke dag. Het is tijd om over een nieuwe na te denken.
Om 4 uur gaan we naar de wal. Eerst klimmen we omhoog naar de grot van Odysseus. Verder omhoog naar de resten van het kasteel Navarino.
We zijn hier al vaker geweest, dus we blijven niet overal staan kijken. Er zijn meer touwen aangebracht om gemakkelijker omhoog of naar beneden te komen.
De uitzichten zijn prachtig. Vooral op de champignon vormige baai met Wahoo en een zeilboot erin.
Als we aan de zuid kant naar beneden gelopen zijn, stelt Henk voor om ook nog rond het binnenmeer te lopen. Dat hebben we geweten. Met zere voeten en zere benen komen we terug op Wahoo. We zijn 3 uren weg geweest en hebben 10 km gelopen. Onze wandelconditie is niet wat het geweest is en moet weer op peil gebracht worden.
Van Ormos Voidokoilia naar Strofádes (17 september)
Om de wind gunstiger in de zeilen te hebben als we oversteken naar Sicilië of Malta gaan we eerst noordelijker. Vandaag is er n
iet zoveel wind voorspeld, maar het is wel tegen.
We vertrekken om 7 uur. Voordat de zon opkomt.
We hijsen het grootzeil en rollen de genua uit. We kunnen zeilen, al gaat het langzaam. Als we maar 1 knoop snelheid meer hebben, doen we 1 motor aan, ongeveer een uur.
We hebben net besloten om richting de kust te sturen en daar te ankeren totdat er wind komt. Henk zal het grootzeil laten zakken, maar ik zeg, “wacht nog even, daar lijkt wind te zijn”. En jawel. Het gaat waaien, we kunnen weer zeilen. De wind is eerst oostelijk. Later noordwest. We willen graag naar de eilandjes van de Strofádes. Dat lijkt bezeild. Het zeilt heerlijk. De laatste 1,5 mijl is tegen de wind in. Dat motoren we en ruimen intussen de zeilen op.
Als Henk de vislijn in haalt zit er een kleine amberjack aan de haak. Ik maak een foto en daarna mag hij weer zwemmen. De vis heeft er wel voor gezorgd dat bij het ankeren de vislijn strak bleef staan en niet in de schroef kwam.
We ankeren aan de oostkant van het eiland Arpia tussen 2 zeilboten. De briddle gaat los van de ketting, omdat de opening in de haak te groot is. Henk maakt er krimpkous om. Zo is het gat kleiner en blijft hij zitten.
Ik zwem om het anker te checken. Hij is een heel eind door het zand getrokken. Wat waarschijnlijk een dun laagje zand was over rots. Er zweeft nog een wolk zand boven de bodem. Op de bodem zijn heel veel rotsen en stenen en zeegras. Het anker ligt in zeegras. Hij houdt wel. We zetten het ankeralarm.
Van Strofádes naar Zakynthos (18 – 19 september)
De 2 zeilboten vertr
ekken in de morgen. Wahoo blijft alleen over.
We pompen de bijboot op en gaan naar de wal. Maken vast aan een lijn, die weer vastzit om een rots. Het achter ankertje uit om hem bij de scherpe rotsen vandaan te trekken.
Er zijn wat paden en smalle paadjes. We schrammen onze blote benen aan struikgewas. Kijken uit over de baai aan de westkant van het eiland. Waar heel veel rotsen boven het water uit steken.
Er is een ruïne van een ke
rkje op het eiland. We kunnen er niet vlakbij komen.
Op een gegeven moment loopt het pad dood en moeten we weer terug naar het kerkje. Vandaar lukt het om bij het water uit te komen. Er staat een heel klein kapelletje ter herinnering aan een overleden persoon.
Over een stenen ‘strandje’ komen we weer bij de bijboot. Het was een leuke expeditie.
Nu wachten we op wind om naar Zakynthos te zeilen. Om 1 uur vertrekken we met heel weinig wind. Maar we kunnen zeilen. Aan de wind met grootzeil en genua.
Het is bezeild naar de zuidbaai van Zakynthos. Later wisselen we de genua voor de fok, omdat het te hard waait. Al zeilend laat Henk het grootzeil zakken. Op de fok kunnen we nog een stukje verder.
Om 6 uur, na 28 mijlen, valt het anker en houdt meteen. Wat weer een mooie zeiltocht! Het loont echt de moeite om te wachten op wind.
Henk brengt me de volgende dag naar het haventje, want ik wil de wekelijkse boodschappen doen. Ik slaag bij Family supermarket.
Om half 7 gaan we samen naar de wal. De bijboot maken we vast aan de buitenkant van de haven.
We lopen eerst een rondje om het binnenmeer. Dat bestaat voor een groot deel uit riet. En het is helemaal droog.
Om half 8 heb ik gereserveerd bij Taverna Keri. Vorig jaar hebben we daar ook gegeten met zeilvrienden. Het was toen erg lekker. En nu ook weer.
Saganaki, grilled mushrooms, beef stifado en moussaka. Heerlijk. We genieten.
Terug aan boord drinken we nog een kop koffie. We zijn allebei moe en gaan niet laat naar bed.
Van Zakynthos naar Ormos Dhioni (20 september)
Vandaag gaan we weer zeilen. Naar het noorden, richting Kastos, waar de motorboot Lady ligt. Gisteren heb ik telefonisch contact gehad met Kristina. En afgesproken dat we hen
daar opzoeken.
We zeilen de baai uit, met grootzeil en genua.
Daarna is het aan de wind en kruisen. Bij licht weer.
De wind wordt steeds meer westelijk. Als het bezeild is naar het noorden hebben we al bijna 30 mijlen afgelegd.
Als de wind afneemt en we maar 1,5 knoop gaan, moeten we nog 13 mijlen. Het is al 6 uur, om 8 uur wordt het donker.
We doen beide motoren aan en maken vaart.
Het grootzeil laten we zakken. De huik gaat erover.
De laatste 6 mijlen kan de genua erbij. Dan waait het weer en is de windhoek groot genoeg.
We ankeren na 61 mijlen in de baai Dhioni, voorbij 2 reeds geankerde schepen.
Omdat we in deze baai eerder geankerd hebben (5 jaren geleden) weten we dat het een zandbodem is en dat het anker goed houdt.
Van Ormos Dhioni naar Kastos (21 – 22 september)
Een mooie, rustige, zonnige ochtend. Pas in de middag zal er voldoende wind zijn om de 15 mijlen naar Kastos te zeilen. Daar willen we Niklas en Kristina van de Lady ontmoeten. We kennen hen al vanaf Almerimar in 2020.
We vertrekken als de w
as droog is.
Het is aan de wind zeilen. Eerst met genua en grootzeil, later met de fok. Omdat het harder waait.
We ankeren in de buurt van de Lady. Het anker houdt meteen.
Niklas en Kristina komen een ankerbiertje drinken. Daarna gaan we samen uit eten bij 1 van de 3 restaurants in Kastos.
Het eten is lekker en we hebben v
eel om bij te praten na elkaar 4 jaren niet gezien te hebben.
Morgen blijven we hier bij Kastos.
Een hele andere dag dan gisteren. Regen, onweer en wind. We zwemmen niet. Ik ga later op de dag als het droog is. Er staan flinke golven.
Niklas en Kristina komen eten: speervis met een saus, rijst en salade. We vinden het allemaal heerlijk.
We hebben een tweede gezellige avond. Nu in de kuip van Wahoo.
We nemen afscheid met een knuffel en ‘tot ziens’. Hopelijk volgend jaar. Dan gaan ze terug naar Zweden.
Vannacht doen we voor de tweede keer een plaid over de dekbedhoes. Anders hebben we het te koud.
Van Kastos naar Lefkas (23 september)
We kijken al een aantal dagen naar een weervenster om met gunstige omstandigheden over te steken naar Sicilië.
Het lijkt erop dat dat komend weekend kan. Het beste is om w
at meer noordelijk te starten om een gunstige windhoek te hebben.
Zullen we vandaag naar het begin van het Lefkas kanaal en daar ankeren? Dan morgen naar Preveza om boodschappen te doen. Vrijdag naar Lakka en zaterdag vanaf daar vertrekken?
Ja, goed plan.
We gaan ankerop en varen bij de Lady langs om te vertellen waar we naar toe gaan. Nog een keer zwaaien, doei!
De wind is veranderlijk. We zeilen tot voorbij de zuidwestkust van het eiland Meganisi. Daarna motorend naar het noorden. Voorbij de noordwestpunt van Meganisi kunnen we weer zeilen. Het is kruisen naar het begin van het Lefkas kanaal.Ruim voor de ingang ruimen we de zeilen op. We ankeren en het anker houdt meteen.
‘s Avonds horen we af en toe een vreemd geluid, ergens bij de boot. Blijkt dat het de ankerketting is. De briddle is er weer af en de ketting schraapt over de rvs geleider.
Van Lefkas naar Preveza (24 september)
Om 8 uur willen we door de drijvende Lefkas brug. Het is 3 mijlen varen. We gaan tijdig ankerop. De briddle vis ik op uit het water met de pikhaak. Voordat we ankeren bij Preveza maakt Henk een verdikking aan de haak met krimpkous. Zodat de opening kleiner is en hij niet gemakkelijk los gaat van de ketting.
Er zijn vele boten onderweg naar de brug.
Hij opent iets na 8 uur en staat wel een kwartier open. De meeste boten schieten niet op.
We kunnen zeilen naar Preveza. Aan de wind, met grootzeil en genua. We hebben lange broek, vest en sokken aan, want het is echt koud.
Voor de geul naar Preveza ruimen we de zeilen op. We motoren, omdat het recht tegen de wind is. Bovendien hebben we meer dan een knoop stroom tegen. Dan is kruisen geen optie.
We ankeren in een ondiep stuk aan de noordkant van de grote baai. Een mooie plek, die gaan we onthouden. Hier is het weer lekker warm en zonnig.
Henk brengt me naar een steigertje in de noordwesthoek. Daar kan ik ook het recyclebare afval kwijt in een blauwe container.
Ik loop naar de My Market. Een hele grote supermarkt. Met hele ruime keuze.
Nu weet ik weer waarom ik graag boodschappen doe in Preveza.
Na het opruimen hebben we
een relaxte middag.
Ik maak het dekbed in de hoes. We willen het vannacht niet weer koud hebben.
Van Preveza naar Lakka (25 september)
Gezien de wind- en regenverwachting vertrekken we om 7 uur naar Lakka. We zeilen eerst met alleen grootzeil voor de wind naar de geul. We kunnen een stuk afsnijden en dan kan de genua erbij uitgerold. We zeilen redelijk dicht langs de kust. Halverwege Lakka ruimt de wind en is het recht voor wind. De genua gaat naar stuurboord en de stuurautomaat op windhoek 180 graden.
Het is koud. Lange broe
k aan plus meerdere laagjes kleding en sokken. Een halsdoekje om.
Voor ons wordt de lucht steeds donkerder. Er klinkt wat gerommel in de verte. De laatste 2 mijlen doen we met alleen de fok. Het grootzeil heeft Henk laten zakken terwijl ik tegen de wind in stuurde met de motoren aan.
We zijn niet de eerste ankeraar in onze favoriete baai Lakka. Er liggen al ongeveer 10 boten. We ankeren aan de westkant van de baai.
Als de huik over het grootzeil gemaakt is en het dakje in de bimini is dichtgeritst begint het te regenen. We zijn precies op tijd.
De hele middag regent het, met onweer. Pas om 6 uur is het droog en gaan we naar de wal. Bij de kade treffen we iemand die vraagt of we met ons bootje 2 mannen van de zeilboot Atlas op willen halen. D
ie kunnen niet van boord. Hij is met 2 anderen komen zwemmen. We kunnen zelfs Nederlands praten. Dus we halen ze op. Ze zijn heel blij en bieden ons een drankje aan op het terras. Maar wij hebben andere plannen. We reserveren bij restaurant Alexandros. Voor het eten lopen we een mooi rondje. Eerst een eind omhoog, met uitzicht over de baai. Later via een steil weggetje naar beneden, naar het dorp.
We rekenen uit dat het minstens de zesde keer is dat we bij Alexandros eten. Het smaakt weer voortreffelijk.
We kijken naar de weersvoorspellingen en besluiten morgen pas aan het einde van de middag te vertrekken. Dan lijken regen en onweer over te zijn.
Van Paxos naar Syracuse (26 – 30 september)
Het regent als we wakker worden. We staan laat op.
Na de voorspellingen te hebben bekeken besluiten we om 2 uur ’s middags te vertrekken.
Voor de wind met a
lleen 2 voorzeilen.
Dat kan helaas niet lang zo blijven.
De fok over stuurboord wordt ingerold, de genua blijft staan over bakboord. De wind komt teveel uit het noorden.
Ik ga een uurtje slapen. We gaan steeds langzamer omdat de wind afneemt. Als ik weer wakker ben hijsen we het grootzeil. Nu maken we meer snelheid.
Wat voor raar geluid is dat? Het komt van de stuurboordkant. Het elastiek, dat verbonden is met de vislijn, is uitgerekt. Een extra elastiek is losgeraakt, wat het vreemde geluid maakte. Er zit een vis aan de haak. Henk voelt aan de lijn en denkt dat er wel gewicht aan zit.
Hij haalt de lijn binnen door hem om de kikker en de verhaalkam te winden. Hij krijgt de vis aan de uitschuifbare haak en doodt hem met de priem.
Het lijkt een tonijn te zijn. Later blijkt dat het een albacore of witte tonijn is. Van ongeveer 7 kilo.
Henk ontdoet hem van ingewanden en snijdt de kop eraf. Daarna gaat hij in een dubbele vuilniszak in de koelkast. Verder klaarmaken om in te vriezen kan in Syracuse.
Als de wind later teveel toeneemt doen we de fok, nadat de genua is ingerold.
Later ruimt de wind en komt teveel van achteren. In combinatie met hoge golven worden we flink door elkaar geschud. Het gaat niet echt lekker.
Om beurten liggen we op de bank om te slapen. Als ik weer wakker ben wil Henk het grootzeil laten zakken. Want beide zeilen werken elkaar tegen.
Al zeilend, bijna voor de wind, gaat het grootzeil naar beneden. Hij valt achter aan 1 kant van de giek. Met een lijn corrigeren we dat later, als het rustiger is.
Nu zeilt het lekker met alleen de fok. En rustiger. Hadden we achteraf veel eerder moeten doen.
De eerste avond eten we warm gemaakte mie met een restje tortellini erdoor en wat blokjes saganaki. Heerlijk en gemakke
lijk.
Overdag gaat het steeds harder waaien. We gaan als een speer met alleen de fok.
De wind en ook de golven komen steeds meer van achteren. Dat maakt het een stuk comfortabeler aan boord.
We eten voordat het donker is bougiourdi, versie Houkje, met prei, groene paprika, blokjes tomaat en blokjes feta. Wat kruiden en een lepeltje spicy.
De tweede nacht slapen we om beurten beter dan de eerste nacht. Als de wind wat afneemt wisselen we de fok voor de genua. Later kan het grootzeil erbij. We blijven zeilen tot voor de baai van Syracuse. We varen in de ochtend naar binnen met beide motoren aan en de Mastervolt dynamo. Want de accu’s kunnen wel weer wat power gebruiken.
We ankeren in de noordwest hoek van de baai. We hebben 270 mijlen afgelegd in 44 uren.
De zon schijnt en het is lekker warm. Onderweg hebben we al wat laagjes kleding uit gedaan.
De boot is erg zout geworden. Daar ga ik iets aan doen met een sopje en een doek.
Zodat niet alles wat je vastpakt zout achterlaat op je handen.
Henk gaat de vis fileren en in moten snijden. Ik maak de moten in zipzakjes van ongeveer 400 gram. Er zijn ook 2 zakjes met stukjes tonijn, voor door de pasta.
We eten tonijn met een vissaus, rijst en salade.
‘s Avonds gaan we niet laat naar bed.
De Lidl is dichtbij, daar wil ik boodschappen doen. He
nk brengt me naar het strandje. Ik loop via een smal paadje met aan het einde een muur, waar ik met behulp van gestapelde stenen overheen klim. De weg oversteken en dan ben ik er.
Henk komt me ophalen als ik hem gebeld heb.
Om 6 uur gaan we naar Ortigia. Parkeren de bijboot in de jachthaven bij het havenkantoor.
Ik heb al gekookt en de pan in bed gezet, met een plaid en het dekbed erover.
We gaan het Archimedes museum bezoeken. Erg leerzaam en de moeite waard.
Daarna op het terras bij de fontein genieten van een drankje en van mensen kijken.
We eten buiten. Het eten is nog lekker warm.
We blijven nog een dagje. Ik ga voor de tweede keer naar de Lidl. Extra dingen inslaan.
Als ik over de muur ben op de terugweg bel ik Henk, die niet opneemt. Ik probeer het onderweg naar het strandje nog een paar keer. Als ik bij het strandje ben start ik de boordcamera-app op mijn telefoon en zet de microfoon aan. Ik zeg een flink aantal keren: “Henk, waarom neem je je telefoon niet op?” Eindelijk komt hij naar buiten en praat terug. Als hij zijn telefoon bekijkt blijkt die op stille modus te staan.
Dat is vast gisteren gebeurd toen hij contant geld uit het hoesje van de telefoon haalde. Wat ze bij het Archimedes museum niet wilden accepteren omdat er wat rare afdrukken op stonden.
De maand september is omgevlogen. Oktober brengen we door rond Malta. Daarover in het volgende verhaal.















































