In juli zeilen we totaal 346 mijlen. Een flinke afstand aan het begin
van de maand, omdat we gasten krijgen. Samen met de gasten, die van
zeilen houden, zeilen we elke dag. Als je de gezeilde route van juli
bekijkt kun je zien, dat we ook veel gekruist hebben.

VanOrmos Eloftheron via Ormos Iraklítsa naar Tripiti cave Thasos, nachtzeilen (1 en 2 juli)
Voordat
we vertrekken uit de baai, waar we een aantal dagen hebben gelegen
vanwege problemen met de waterpomp, kopen we bij de bakker in Nea
Peramos 2 cakes voor Stavros, de werfeigenaar en zijn personeel. Omdat
we daar zo goed geholpen zijn. Hij hoefde er niets voor te hebben,
alleen wat liefde.
We motoren 4 mijl naar de volgende baai, meer noordelijk.
Daar is een Lidl. Een aantal dingen, die bijna op zijn, koop ik het liefst bij de Lidl. Zoals toiletpapier, keukenrol, muesli.
De
eerste keer houdt het anker niet. Er zit een flinke klomp vette klei
op. De tweede keer laten we het anker langzaam ingraven. Nu houdt hij
wel.
Na
de lunch brengt Henk me naar de wal. Bij de uitkijkpost van de
lifeguard is met gele boeitjes een soort straatje gemaakt. Daar kunnen
we met de bijboot bij het strand komen. Het is aanlandige wind en er
staat deining. Ik spring op het strand en Henk vaart terug.
Het is maar 5 minuten lopen naar de Lidl. Langs een drukke weg.
Ik
doe op mijn gemak boodschappen. Alles past in de rugzak, mijn
boodschappenkarretje en een jumbo shopper. Behalve het grote pak
toiletpapier, die knel ik onder mijn arm.
Henk pikt me op en helpt de boodschappen aan boord brengen en opruimen.
Hij
is bezig met de koelkast en vriezer, de zoutwaterleidingen voor de
warmteafvoer beter gangbaar maken. Uiteindelijk zet hij de
drinkwaterslang er op om meer druk te genereren. Er komt veel rommel uit
de leidingen.
Als
ik sta te afwassen rond half 10 begint het hard te waaien. Tot 28
knopen. Henk heeft het ankeralarm gezet. Dat gaat af en het komt omdat
we een stukje verplaatst zijn. Toch lijkt het anker weer te houden.
Eerst
wil ik niet gaan slapen omdat het zo hard waait. Veel harder dan de
voorspelde 3 knopen met windstoten tot 12 knopen. Het waait steeds meer
dan 20 knopen.
Maar ik word moe en ga toch naar bed. Henk blijft nog in de kuip. 
Om
2 uur gaat het ankeralarm weer. We zijn los. Geen paniek, er is ruimte
genoeg. Maar we moeten wel iets doen. Met een hoofdlampje op voor meer
licht ga ik het anker ophalen. Zullen we gaan zeilen? Een voorzeil
uitrollen en een lekkere koers kiezen?
Ja, dat doen we. Want opnieuw
ankeren in het donker is lastig. En het is een prachtige nacht. Met een
volle maan, die ons bijlicht. Als na een paar honderd meter de fok is
uitgerold, is er opeens geen wind meer. Dan maar weer inrollen en een
stukje motoren. Er komt wel weer wat wind, 5 – 7 knopen uit het
noordwesten. We
rollen de genua uit en koersen bijna voor de wind met een heel rustig
gangetje van 2 knopen naar het zuidwest puntje van het eiland Thasos.
Wat een mooie, rustige nacht! Ik probeer weer te gaan slapen; maar dat
lukt niet. Dan gaat Henk een paar uren slapen. Tot de zon om 6 uur net
is opgekomen. Erg mooi!
Ik ben toch wel moe en slaap 1,5 uur.
Als
we de zuidwest hoek van Thasos om zijn is er geen wind meer. Waar is de
dichtstbijzijnde ankerplek? Bij Tripity Cave. Dat is een grot, waar je
doorheen kunt zwemmen en op het strand uit komt. We ankeren in zand. Het
anker is meteen mooi ingegraven.
Een prachtige plek. Gedurende de
dag komen er een paar kleine huur motorbootjes en 2 toeristenboten. Maar
die blijven allemaal maar even. In de nacht liggen we er alleen.

Van Tripiti cave naar Ormos Limenária (3 juli)
’s
Ochtends zwemmen we naar de cave. Als we terugzwemmen naar de boot
staat er een flinke stroming. Die maakt de terugtocht moeilijk.
In de middag gaan we 2 mijlen naar het oosten, voorbij de plaats Limenária.
We eten gevulde portobello’s met zwarte rijst, heerlijk!

Van Ormos Limenária naar Vourvourou, alweer een nacht zeilen (4 – 7 juli)
We zwemmen met duikbril en snorkel naar de rotskant. Daar zijn wat visjes.
Wahoo ligt te hobbelen door golven van opzij.
Ons
plan is om vanavond rond 9 uur met gunstige wind van schuin achter
(noordoostelijk) te vertrekken naar de middelvinger, en wel naar
Vourvourou.
Maar de wind is nu zuidoost. Waarom vertrekken we nu niet
en zeilen aan de wind richting Athos? Goed idee. We gaan. Het zeilt
heerlijk. De wind ruimt wat zodat de zuidoostpunt van Athos niet meer
bezeild is, maar dat geeft niet. We kunnen kruisen. Dat doen we als we
te dicht bij Athos komen. We maken wat vreemde slagen. Uiteindelijk doen
we de motor aan om voorbij de zuidwestpunt van Athos te komen.
Inmiddels is het donker geworden.
Het
is afwisselend zeilen, een stukje motoren en weer zeilen. Totdat het
wat harder gaat waaien en we de genua wisselen voor de fok. Opeens gaat
het heel hard waaien. Meer dan 20 knopen, uit het oosten. We gaan veel
te hard. Het grootzeil gaat naar beneden. We gaan nog te hard. Dan komen
we, als het nog donker is, bij Vourvourou aan. We rollen de fok een
eind in. Toch blijft de snelheid 5 knopen. In de ochtendschemering zijn
we bij de ingang van de baai van Vourvourou. We zeilen naar binnen tot
vlakbij waar we ankeren. Overdag halen we wat slaap in.
Maandag hebben we het druk met voorbereidingen omdat Edwin & Marttje morgen komen.
Extra
klusjes: water in de machinekamers voor de motor weghalen, plus wat
olie alleen aan stuurboord. Daar werkt de waterpomp nog niet goed.
Dinghy oppompen.
Onderwaterschip verder schoonkrabben.
Na
7 uur naar de wal. Om gyros te eten bij Garlic restaurant en daarna
boodschappen te doen bij de supermarkt er vlakbij. Lekker dat ik niet
hoef te koken vanavond.

Omdat het mooi drogend weer is heb ik onze
zwemhanddoeken en wat extra dingen gewassen. Daarna een Friese
havermout-appeltaart gebakken. Gelukkig had ik alle ingrediënten. Hij is
precies op tijd uit de oven.
We gaan met de dinghy naar de overkant.
Bij Fteroti is een camping, een parkeerplaats en een steiger. Daar
pikken we Edwin en Marttje op. Goede timing, de taxi stopt, ze stappen
uit en zien ons aankomen.
Een gezellig weerzien na bijna een jaar.
Het is de derde keer dat ze komen. Dus de boot en de regels zijn bekend.
Eerst
koffie met als verrassing taart. Het recept heb ik ooit van hen
gekregen. Dan zwemmen. Luieren. Boodschappen doen in Vourvourou. Marttje
en ik, terwijl de mannen bij Garlic op het terras zitten en wat
drinken.
Terug aan boord gaan we koken. We eten gebakken mahimahi met meergranenrijst en salade, heerlijk! Daarna doen we 2 potjes golf.

Van Vourvourou naar Nsis Pénna (8 juli)
Ons plan voor de komende dagen bespreken we bij de koffie. Vandaag gaan we zeilen naar Nsis Pénna bij Ammouliani.
Als Henk het zeil hijst, vóór de doorgang naar buiten, wil hij niet verder omhoog omdat de val klem zit door het topplankje. Henk
hijst Edwin een paar meter de mast in en die lost het op. Het grootzeil
gaat helemaal omhoog en de genua wordt uitgerold. We zeilen aan de
wind. Eerst noordelijk. Maar de wind ruimt steeds meer. Uiteindelijk
moeten we 2 keer overstag. Bij de eerste keer vervangen we de genua voor
de fok. Omdat het harder is gaan waaien.
Marttje ziet het eerst dolfijnen, het zijn er minstens drie, prachtig!
We gaan aan de zuidkant van de eilandjes langs. Laten het grootzeil zakken tijdens het zeilen. Daarna met de fok tot noord van de ingang. Er liggen wat motorbootjes, maar die vertrekken voor 6 uur allemaal.
Ik
ga het anker checken. Maar het stroomt, dus het valt niet mee om naar
het anker toe te zwemmen. In de verte zie ik het mooi ingegraven liggen.

Van Nsis Pénna naar Ormos Sykia (9 juli)
De
wind is zuidelijk, dus tegenwind. Kruisend zeilen we naar Sykia. Maar
eerder in de baai, aan de zuidzijde, ankeren we, een eind voor het
strand vol met parasolletjes.

Van Ormos Sykia naar Marathiás Beach, een tonijn gevangen! (10 juli)
Het is voor de verandering bewolkt en er hangen regenwolken.
We
moeten alweer kruisen. Maar nu vangt Henk een tonijn van 6,5 kilo.
Ondertussen zeilen we rustig door, in wat regendruppels, met een
snelheid van 3 knopen.
Na wat kruisslagen met slechte hoeken zijn we
de zuidkant om gezeild. Ankeren in een heel mooi baaitje bij Marathiás
beach. Op het strand staan een paar partytenten, waar nu niemand is. Zo
te zien staan ze er al langer.
Henk fileert de tonijn. Dat is meer werk dan de mahimahi van een paar weken geleden.
Het is vrijdag, dus happy hour. Met voorgebakken frietjes van de crispplaat en snackjes uit de airfryer. Plus een salade.

Van Marathiás beach naar Porto Karras old pier (11 juli)
Bij de kust langs gezeild, voor de wind met alleen een voorzeil, naar Porto Karras old pier.
In de verte een dolfijn recht uit het water zien springen.
Er
liggen maar een paar boten in de baai, met aan de westkant een oude
kade. We ankeren ergens in het midden, in zand. Vlak voordat het donker
wordt komen er nog 2 zeilboten bij. Eentje ankert en de ander komt er tegenaan liggen. Maar ze zijn rustig, geen harde muziek of een feestje aan boord.
De zon zien we zakken in de zee. Prachtig!

Van Porto Karras naar Sunny Beach (12 juli)
De wind is alweer gunstig om langs de kust te zeilen. Zoveel mogelijk langs alle baaien
We ankeren voor het strand, waar de Sunny beach bar is.
Er zijn flinke golven, we liggen aan lagerwal.
In de avond rond 8 uur wordt het rustiger. Maar dan vinden we het te laat om nog naar de beachbar te gaan.
Bij het zwemmen kan ik geen anker vinden, alleen zeegras.
Henk
zet het ankeralarm. Dat doen we alleen bij bepaalde omstandigheden.
bijvoorbeeld als we het weer en/of het anker niet vertrouwen.

Van Sunny Beach naar Néo Potidaia (13 juli)
We
denken te moeten kruisen op basis van de windverwachting. Maar het hele
stuk naar Néo Potidaia is bezeild. Met grootzeil en genua zeilt het
heerlijk. We ankeren net voor lunchtijd in mooi zand. Ver genoeg weg van
het strand.
Met de bijboot gaan we op verkenning. Eerst naar het
haventje, waar morgen de taxi komt om onze gasten op te halen. Dan onder
de 17 meter hoge brug door, door het kanaal naar de grotere haven, waar
ook vissersschepen liggen. We parkeren de bijboot tussen 2 andere
bootjes.
Omdat ik over ruim 2 weken jarig ben, trakteert Marttje op ijs. Bij de banketbakker, tevens ijsverkoper, genieten we op het terras van ons ijs. Henk kiest voor een biertje.
We lopen via de supermarkt en een leuk straatje met taverna’s naar de kerk. Ik vind hem niet mooi, teveel versieringen.
Edwin en Marttje trakteren op een etentje bij taverna Ta Kastra. Daar zitten we heerlijk buiten onder de bomen te genieten.
We
krijgen van iemand die bij ons tafeltje komt staan een plakje kaas
aangeboden, erg lekker. Je kunt de kaas kopen bij een soort bestelauto,
die voor het terras staat. Het blijkt schapenkaas te zijn. Ik koop een
kilo.
Als het bijna donker is varen we terug naar Wahoo.

Van Néo Potidaia naar Néos Mármaras (14 juli)
De taxichauffeur stuurt een berichtje dat hij een half uur eerder komt, om kwart voor 12.
Gelukkig
zijn we vroeg klaar met ons dagelijkse ochtendritueel van zwemmen, bal
en frisbee overgooien, ontbijten en koffie drinken. En zijn de koffers
ingepakt. We staan zelfs nog 10 minuten op hem te wachten.
We nemen
afscheid van Edwin & Marttje met een ‘tot ziens’. We hebben het erg
gezellig gehad en veel gezeild. 117 mijlen in 6 dagen.
Nu we toch aan
wal zijn doen we meteen boodschappen. Zodat we weer een weekje vooruit
kunnen. Als alles opgeruimd is maken we de boot zeilklaar.
Het is rustig en zonnig weer. We zeilen aan de wind langs de oostkust van de 1e vinger zuidwaarts.
Totdat
de wind draait en toeneemt. Dan is het opeens aan de wind in oostelijke
richting. Al snel rollen we de genua in en de fok uit. Er zijn flinke
golven en de boot stampt behoorlijk. Buiswater komt over, tot in de
kuip. Alles wordt zout.
We proberen te ankeren aan de westkant van de
middelvinger, een stuk ten zuiden van Nikiti. Maar na 5 pogingen,
waarin het anker niet houdt, geven we het op. Het is dubbel lastig
ankeren omdat we maar 1 motor kunnen gebruiken. De waterpomp van de
stuurboord motor doet het niet. Alweer niet.
We besluiten weer te
gaan zeilen. Naar Néos Mármaras. Daar kunnen we in ruim zand ankeren.
Dus grootzeil hijsen en fok uitrollen. Ruim voor donker ankeren we. Het
is lastig ankeren, want het is er steil. De diepte gaat snel van 5 naar
10 naar 20 meter. Bij de 2e poging houdt het anker.
We hadden gepland
rijst met sla en tonijn te eten. De rijst is klaar, de sla ook, zonder
dressing. Maar de tonijn is nog bevroren. We stellen deze maaltijd uit
tot morgen en eten nu een broodje met gebakken ei.
Inmiddels is het half 10. Het was een vermoeiende dag.

Van Néos Mármaras naar Papadía (15 – 19 juli)
We
liggen geankerd voor een druk strand met veel parasolletjes. Dat vinden
we niet een relaxte plek. Dus we gaan ankerop en kruisen zuidwestwaarts
naar de mooie plek achter het eiland Papadiá. De Relacat van onze Finse
vrienden Pekka & Tuula ligt er al een paar dagen. Ze komen een
ankerbiertje drinken, als we geankerd zijn. Helaas ligt het anker niet
in zand, maar in zeegras. Dus we gaan weer ankerop en nu valt het anker
wel in zand. Het is duidelijk te zien.
We eten onze uitgestelde maaltijd en het is heerlijk. Vooral de zelf gevangen tonijn is erg lekker.

Deze
keer begint de ochtend met naar de Relacat zwemmen met bal en frisbee.
We gaan overgooien met Pekka & Tuula. Zij hebben ook een bal en
frisbee.
Het is erg leuk, maar ook inspannend.
Het is mooi zonnig weer om de was te doen. Beddengoed en handdoeken. Alles is snel droog.
Henk
is bijna de hele middag bezig met de waterpomp. Om te proberen hem weer
aan de praat te krijgen. Als hij weer in elkaar zit en teruggeplaatst
is vult Henk de leidingen met water. Motor starten, flink gas geven.
Helaas komt er geen water. De pomp doet het niet.
Ondertussen
heb ik een nieuwe pomp besteld bij SVB in Duitsland. Daar is het veel
goedkoper dan in Griekenland. Als het goed is wordt hij over 5 dagen
geleverd. Bij vrienden van Pekka & Tuula in Kalamitsi.
Pekka bakt
pizza’s in een kleine elektrische oven bij meer dan 400 graden. Ze zijn
erg snel klaar, binnen 2 minuten. En ze zijn heerlijk. We eten ze met
zelfgemaakte tatziki.

Het nieuwe ochtendritueel is: richting de
Relacat zwemmen met bal en frisbee en overgooien met Pekka en Tuula en
nog een bal. Goede oefening!
We nodigen hen uit voor het avondeten,
macaroni met schijfjes pittige worst en veel groenten. We eten laat,
want het is een hete dag, 32 graden.

Na het balspel in de ochtend
vertrekt de Relacat naar Porto Koufo. Wij blijven. We gaan wat van de
romp schoonmaken. Maar het golft teveel, dus we stoppen snel weer.
Henk
is steeds bezig met z’n hobby achter de laptop, namelijk Signal K en
aanvullingen daarop. Ook met de foto’s en filmpjes van mei.

De
volgende dag weer een stukje onderwaterschip gedaan. Weer al vrij snel
gestopt vanwege golven. We beginnen te laat in de ochtend, als de wind
opsteekt.
Ik schrijf het verhaal van mei en Henk is klaar met foto’s en filmpjes. Dus ‘mei’ wordt gepubliceerd.

Van Papadía naar Porto Koufo (20 – 21 juli)
Vandaag
staan we wat eerder op en beginnen meteen met schoonmaken. Het waait
niet en er zijn dus ook geen golven. Dat helpt. Het schoon schrapen gaat
daardoor veel gemakkelijker.
Als we na het ontbijt de koffie nog
niet op hebben zegt Henk: Zullen we gaan? De wind is gunstig om met een
uitgerolde genua naar Porto Koufo te zeilen. Zo gezegd, zo gedaan.
Even moet de motor aan om weg te komen. En later omdat we het op zeil niet halen.
Ondertussen
komt de Franse catamaran Dakota naar ons toe varen. Het model boot
lijkt op die van ons. Het is vast ook een Lerouge (Franse ontwerper). We
kijken naar elkaars boot en proberen te communiceren. Zij gaan naar
Vourvourou. Misschien ontmoeten we hen daar.
We geven ons webadres door. Later krijgen we een e-mail van hen.
We
ankeren aan de zuidkant van de grote baai bij Porto Koufo. Het is er
diep en steil. Het anker valt bij 21 meter diepte, met 50 meter ketting.
We trekken er maar een beetje aan, want dat wil slecht met 1 motor. We
zijn dus niet zeker of het anker houdt. Daarom wordt het ankeralarm
gezet.
We liggen in de buurt van de Relacat. En we liggen redelijk
dicht bij het strand. Er zijn mensen op het strand, maar het is er niet
vol.
Mike van de Santina, die verderop geankerd is, komt buurten. We kennen hem van Licata.
Ik vaar met Pekka in hun bijboot mee naar de supermarkt.
Morgen
gaan we naar Kalamitsi. Dan wordt de nieuwe waterpomp geleverd. Vandaag
heb ik al via whatsapp contact met Georgi, zijn adres hebben we
gebruikt.
Het is een warme dag. Er is geen onweer voorspeld. Maar
rond middernacht gaat het onweren en er valt wat regen. We blijven een
tijd op om te kijken hoe het gaat en of het anker houdt. Gelukkig blijft
er weinig wind. We gaan rustig slapen.

Van Porto Koufo naar Kalamitsi (21 – 22 juli)
We starten de dag met bal en frisbee overgooien met Tuula. Pekka gaat hardlopen.
We gunnen ons een dag rust van onderwaterschip schoonmaken. De armen zijn nog lam van gisteren.
Pekka & Tuula komen koffiedrinken. Daarna zeggen we ‘tot ziens’. We vertrekken.
Bij het uitvaren van de baai, tegen de wind in, hijst Henk met de elektrische lier het grootzeil.
We
rollen de genua uit en zeilen aan de wind eerst in zuidwestelijke
richting. We moeten kruisen om naar de zuidkant van de middelvinger te
gaan. Dan is het bezeild. Ruim voor Kalamitsi laat Henk het grootzeil
zakken. Terwijl ik aan de wind verder zeil op alleen de genua en even
wat meer tegen de wind in stuur.
Het laatste stuk doen we met alleen
genua. Voordat we gaan ankeren gaat de bakboord motor aan. Ik laat het
anker vast 5 meter zakken. Als we voorbij de reeds geankerde zeilboot
zijn kijk ik of ik voldoende zand zie. Ja, ik laat het anker zakken met
25 meter ketting. Dan de briddle eraan en daarna nog 10 meter ketting.
De waterdiepte is 8 meter. Bij het zwemmend checken met duikbril op ligt
het anker mooi in zand.

Georgi belt in de ochtend en wij horen
het niet omdat we het onderwaterschip aan het schoonmaken zijn. Als ik
later terugbel hoor ik dat het pakket met de waterpomp geleverd is. Maar
ze zijn vandaag niet thuis. Vanavond of morgenvroeg komt hij het
brengen.
Henk gaat de bakboord trampoline naspannen, eerst met
tiewraps. Af en toe moet ik daarna even helpen bij het aantrekken van de
dyneemalijn.
Als ik net begonnen ben met koken belt Georgi dat hij
er aan komt om het pakje te brengen. Het is inmiddels wat gaan regenen.
Ik doe de kookplaten uit en we gaan met de bijboot naar het volgende
strand. Daar krijgen we het pakje.
Als we weer aan boord zijn gaat het onweren en harder regenen.
Tegen
de tijd dat we naar bed willen is het hard gaan waaien. En het
weerlicht nog steeds. Henk zet het ankeralarm aan in de app AnchorPro.
We wachten tot het wat rustiger wordt. En we zeker weten dat het anker houdt.
Hij was wel mooi ingegraven. Maar is nu door de andere windrichting wat gedraaid en een beetje opgeschoven.
We slapen allebei goed.

Van Kalamitsi naar Vourvourou en Elia eiland (23 – 27 juli)
Er
zijn nog steeds golven, die de baai van Kalamitsi binnenlopen. Wahoo
ligt niet rustig maar hobbelt. Zo gaat Henk niet de waterpomp
installeren. We kijken naar de weersvoorspellingen en besluiten naar
Vourvourou te zeilen. Daar ligt het beschut.
Het eerste stukje is
precies tegen de wind in naar het oosten. Daarna is het bezeild met
alleen de genua uitgerold. De wind neemt toe, onze snelheid ook. We
hebben een heerlijke zeiltocht. Ruim voor de ingang naar de baai rollen
we de genua in en de fok uit. Het waait 18 knopen en we gaan 6,5 knopen.
We ankeren in de noordoosthoek van de baai.
Henk
installeert de nieuwe pomp. Hij doet het!Wat een opluchting. We kunnen
beide motoren weer gebruiken. Want manoeuvreren met 1 motor lukt niet of
gaat heel slecht.

Er is voor bijna de hele vrijdag regen
voorspeld. Maar tot na de koffie blijft het droog. Daarna regent het
eerst heel zachtjes. Zodat we tijd genoeg hebben om ramen te sluiten en
kleedjes op te ruimen.
Het blijft regenen, en af en toe onweren, tot een uur of half 3. Daarna is het gelukkig minder grijs.
Vandaag zijn er geen huurbootjes, wat logisch is.
Het is door de regen veel kouder geworden. We hebben kleren aan, zelfs sokken.
Ik
zet de naaimachine op tafel en ga 2 oude, gerafelde vlaggen herstellen.
Bij een nieuwe vlag zigzag ik een koordje over de zomen van 3 zijden.
Tegen het te snel rafelen.
Henk is met z’n hobby bezig op de laptop.

De
track van Wahoo in de app Vesselfinder laat in de ochtend een afwijking
zien. Het ankeralarm gaat af. Bij het zwemmen zien we dat het anker met
een dikke kluit modder en gras gewoon op de bodem ligt en ongeveer 5
meter verplaatst is. Dat zal vannacht gebeurd zijn toen het om 3 uur
even 18 knopen gewaaid heeft uit het noorden.
Omdat we donderdag bij
het ankeren maar 1 motor konden gebruiken hebben we hem niet vast
getrokken en dus ook niet gecontroleerd of hij wel hield.
Gelukkig kunnen we nu weer 2 motoren gebruiken.
Na
ontbijt en koffie gaan we ankerop. Het voelt niet goed als het anker
alleen maar op de grond ligt. We willen boodschappen doen in Vourvourou
en varen een mijl naar het zuiden. We ankeren in zand en het anker houdt
meteen.
Henk brengt me naar de wal om boodschappen te doen en haalt me later weer op.
Na
6 uur gaan we samen naar de wal om een broodje hamburger te eten bij
Garlic restaurant. Zowel door de serveerster als door de eigenaar worden
we herkend. En hartelijk begroet. Terwijl het 2 jaren geleden is dat we
er voor het laatst geweest zijn. We hebben er toen een paar keren
pakjes laten bezorgen. Na dat eerst gevraagd te hebben. De eigenaar
vertelt dat ze 4 maanden per jaar geopend zijn, van juni tot en met
september. En dat hij in de winter veel reist.
Als
we om 8 uur terug zijn op Wahoo gaan we ankerop. De eerst 1,5 mijl
kunnen we zeilen met alleen de fok. Daarna motoren we nog 1,5 mijl naar
een nieuwe ankerplek. Achter het eilandje Elia. Aan alle kanten beschut,
behalve bij noordelijke winden.
Het anker valt in zand en houdt meteen. Een prachtige plek.

Een
mooie, zonnige, rustige, warme dag. We liggen middenin de baai. Bij de
kant komen bootjes ankeren. Sommigen kort, anderen blijven de hele dag.
Henk volgt de formule 1 blog. Ik kijk naar de kerkdienst van Leens en luister een preek.
Na
6 uur gaan we met de bijboot een beetje op verkenning. Ons doel is
Jurawind, in de volgende, meer westelijke baai. Daar ontmoeten we
Andreas. 2 winters terug was hij in Licata. We gaan samen naar de
Moonshine bar. Dat is vanaf het strandje 10 minuten naar boven lopen.
Wat een prachtig uitzicht vanaf het terras. Over de baai waar Wahoo ligt
en verder tot Vourvourou. Henk drinkt een biertje, Andreas een mojito
en ik een green breeze, dat is een mojito cocktail zonder alcohol.
Als we terug zijn op Wahoo is het schemerig.

Alweer een mooie dag! Zonnig en weinig wind.
Henk heeft de duikflessen gecontroleerd. In de 10 liter fles zit nog 70 bar en in de 12 liter fles 120 bar.
Hij
maakt de drukverdeler, lange slang en mondstuk aan de 10 liter fles. De
fles blijft in de kuip staan. Hij begint met kiel, saildrive en schroef
schoonmaken aan de stuurboord kant.
Dan is de fles leeg. Met de
andere fles kan hij verder aan bakboord. Kiel, saildrive en schroef. De
roeren en een stuk van de kielen heeft hij eerder al snorkelend gedaan.
Ik maak mijn schoonmaakwerk af een stuurboord en doe nog wat extra aan bakboord.
Voor het eerst dit seizoen is het onderwaterschip helemaal schoongemaakt.
De compressor om de flessen te vullen doet het niet. Die moet gerepareerd worden. Dat willen we in oktober op Malta laten doen.
Misschien kunnen we bij een duikcentrum in Griekenland de flessen laten vullen.
Ik reserveer telefonisch bij Panos Fish Taverne voor 6 personen, vrijdagavond 7 uur. Want dan ben ik jarig.
Aan het einde van de middag begint de lucht te dreigen, het gaat wat onweren en een beetje regenen. Het is vrij snel weer over.
Daarna is het gewoon weer heet.

Van Elia eiland naar Ammouliani (28 juli)
Wat
een schrik! Waar is mijn bril? vraagt Henk, als hij afgedroogd is. Hij
is met mij het water in gedoken. Met bril op, blijkt nu. We gaan
snorkelen om hem op te zoeken. Henk ziet hem liggen op de bodem, met de
pootjes omhoog. Hij gaat een, ooit door Edwin gemaakt, meetlijntje
halen. Met drijvertjes en iets van metaal om te verzwaren onderaan.
Daarmee markeren we de locatie. Een wat groter drijflichaam eraan, zodat
er geen bootjes overheen varen.
Henk gaat z’n duikspullen
tevoorschijn halen. Stabjack, ademautomaat en loodpockets. Er zit nog 50
bar in de 12 liter fles. Dat moet genoeg zijn om de bril op te duiken.
Want hij ligt op 10 meter diepte. Te diep om hem gewoon op te halen.
De
be- en ontluchtingsknop van het stabjack heeft even kuren doordat hij
blijft ‘hangen’. Door er een aantal keren flink op te drukken en weer
los te laten sluit het klepje goed. Nu kan hij gaan duiken.
Hij heeft de bril meteen te pakken. Gelukkig. Dat scheelt weer geld en ongemak.
Alles spoelen en te drogen leggen. En dan bijkomen.
De
voorspelling is dat na 3 uur de wind naar het zuidwesten draait. Dan
kunnen we met alleen een voorzeil naar het eiland Ammouliani zeilen.
De wind draait wel, maar naar het zuidzuidoosten. Ook goed. Eerst met
de fok en later met de genua voor wat meer snelheid zeilen we de 9
mijlen in 2,5 uur. We ankeren in een grote baai aan de zuidwestkant. Met
veel mensen onder parasolletjes op het strand. Het was even lastig om
tussen alle zeegras een voldoende groot stuk zand te vinden om het anker
in te laten zakken. Maar het is in 1 keer gelukt. Hij ligt in zand, net
tegen zeegras aan.
We hadden het plan om naar de beachbar te gaan. Maar we vinden het te druk op het strand. We blijven lekker aan boord,
We eten zwarte rijst, sla en dwergtonijn (nog van 2025) uit de airfryer. Heerlijk.
We
worden erg geplaagd door kleine musquitos (neefjes noemen wij ze). Ze
kriebelen en steken. Zelfs als het al donker is. Er is geen wind en de
zee is vlak.
Er hangt de hele tijd een onaangename rioollucht.

Van Ammouliani naar Island bay (29 – 31 juli)
Om
5 uur ben ik al wakker. Terwijl de wekker pas om 6 uur afloopt. Volgens
de voorspelling is er voldoende wind tot 13 uur. Daarom willen we vroeg
weg voor een tocht van 33 mijl. Naar de westkant van de middelvinger.
Het anker zit niet echt vast als ik hem ophaal. Er ligt een klein beetje zeegras op.
We hijsen het grootzeil en rollen de fok uit.
Het
is bezeild naar het zuidzuidwesten. Met een windhoek van ruim 60
graden. Onze snelheid varieert van 6 tot 8 knopen. Het schiet mooi op.
De wind neemt toe. Er moet maar een rif in het grootzeil. Dat gebeurt al
zeilend, terwijl de overloop helemaal naar buiten staat. Ik hoef maar
heel even tegen de wind in te draaien. Na 10 minuten lekker zeilen stopt
de wind ermee. We dobberen even. Maar doen een motor aan omdat er
flinke golven staan en we anders zo heen en weer geschud worden. De
golven komen van meerdere kanten. Dat maakt het extra vervelend. Na 3
kwartier motoren is er weer wind. Nu uit het zuidoosten. Het is veel
meer aan de wind nu. Maar we kunnen zeilen. Af en toe zelfs 10 knopen.
Nadat
we de zuidkant gerond hebben zeilen we tot voorbij Porto Koufo met een
lekkere snelheid. Henk gaat een webinar luisteren en we willen niet
ondertussen op de bestemming aankomen. Dus grootzeil al zeilend naar
beneden. En de fok een eind ingerold. Opeens komt de wind van voren.
Motor aan en fok helemaal inrollen. Het laatste stuk zeilen we weer. We
ankeren in Island bay. Een mooi baaitje met een eilandje aan de
noordwestkant. Aan bijna alle kanten beschut, behalve naar het
zuidwesten.
De Relacat ligt er al een paar dagen.
Pekka & Tuula komen een ankerbiertje halen.
Omdat we zo vroeg wakker waren vanmorgen doen we vanmiddag een dutje.
Later
in de middag komt de Equinox, trimaran van Renzo & Edith, in de
baai ankeren. We hebben app contact gehad. We nodigen hen uit voor een
ankerbiertje. Later nodigen zij ons uit om te komen barbecuen. Lekker.
Zij hebben kippenpoten en wij nemen tonijn mee uit de vriezer. Eerst een
Grieks voorgerechtje van ui, paprika, tomaat en feta, lekker gekruid en
warm gemaakt op de bbq. Het heet bougiourdi.
We hebben een gezellige avond. Na 11 uur zijn we terug aan boord. Nog een kop koffie en dan naar bed.

Vanmorgen met Tuula lekker overgegooid met 2 ballen en een frisbee. Later kwamen Renzo en Edith ook meedoen.
We nodigen hen alle 4 uit voor het avondeten.
Henk
controleert de duikcompressor en probeert na te gaan, waarom hij het
niet doet. Er zitten 2 condensatoren in. 1 doet het wel, die voor het
starten. 1 condensator doet het niet. Die voor het draaiende houden. We
bestellen een nieuwe bij Skroutz (een soort Bol.com in Griekenland) en
laten het bij Georgi in Kalamitsi bezorgen.
Voor morgen maak ik een Zweedse chocoladetaart.
Voor
vanavond verse frietjes en een beetje salade, Edith maakt een Griekse
salade en Pekka tatziki. We maken 3 dozen met lang houdbare
varkensschenkel (ook wel eisbein genoemd) open. Die zijn in 12 minuten
op crispstand in de magnetron voldoende heet. De frietjes gaar ik eerst
voor in de magnetron op crisp. Daarna in een vuurvaste schaal met een
plaid eromheen om ze warm te houden. Henk maakt ze verder klaar in de
airfryer.
Wat hebben we zo een lekkere maaltijd!
En een gezellige avond.

Komt het omdat ik jarig ben vandaag, dat ik al om 6 uur wakker word?
We starten de dag met een balspel in het water: 3 ballen, een frisbee en 6 personen.
Als
we zitten te ontbijten komt de fruitauto langs. Edith gaat er op de sup
naar toe. Ik ben ook wat nodig, dus ik ga ook op onze sup. Ik koop
nectarines, citroenen, abrikozen, aardappels en tomaten en moet 58 euro
betalen. Dat vind ik veel te veel. Achteraf had ik het moeten laten
staan en niet betalen. Maar ik had geen zin in gedoe. De man sprak
alleen Grieks en liet me het bedrag zien op de rekenmachine. Van Edith
hoorde ik dat zij in plaats van 60 uiteindelijk 38 euro betaald heeft.
Wat ze nog teveel vond.
Het is weer een levensles. Een duur verjaardagscadeau.
Pekka & Tuula en Renzo & Edith komen koffiedrinken. De chocoladetaart valt goed in de smaak.
Ze hebben praktische, zelf gemaakte cadeautjes meegenomen.
Later bellen Iddie & Wina en Nicolette. Veel felicitaties komen binnen via whatsapp.
Omdat ik al zo vroeg wakker was neem ik siësta en slaap even lekker.
Om half 7 gaan we de vrienden ophalen met onze dinghy om naar Panos Fish restaurant te lopen.
Georgi
& Antoanetta (Bulgaren met een appartement in Kalamitsi) hebben we
ook uitgenodigd. Omdat we hun adres konden gebruiken om de nieuwe
koelwaterpomp naar toe te laten sturen.
Zij geven met een blitse roze zonnebril en een fles rosé.
We krijgen een ronde tafel, waar we gezellig met 8 personen omheen zitten. Zo heb je de mogelijkheid met iedereen te praten.
We starten met een 8 tal voorgerechten, die we met elkaar delen. Erg lekker.
Daarna een aantal hoofdgerechten, die we ook delen.
Het
zoete dessert is van het huis, 3 verschillende soorten gebak. Eentje
lijkt op monchou taart. Daarvan krijg ik later een groot stuk met ‘happy
birthday’ kaarsjes erop. Tuula steekt ze aan en ik mag ze uitblazen.
Het gebak verdeel ik.
We lopen terug naar de bijboot en ieder wordt
op de eigen boot afgezet. Renzo& Edith komen op hun sup naar Wahoo
voor een drankje en even napraten.
Als ik m’n tanden sta te poetsen
zie ik ineens dat de tandpasta ergens op blijft liggen. Het blijkt een
lens te zijn, die ik sinds vanmorgen kwijt ben. Hij is niet hard
geworden. Ik ben heel blij dat ik hem terug heb. Want hij was nog maar
een week in gebruik. Het is een maandlens. Vanmorgen heb ik een ‘oude’,
reeds een maand gebruikte, op m’n linkeroog gedaan.
Nu kan ik rustig gaan slapen. Eerst nog even terug denken aan een hele mooie en gezellige verjaardag.