In juli zeilen we totaal 346 mijlen. Een flinke afstand aan het begin van de maand, omdat we gasten krijgen. Samen met de gasten, die van zeilen houden, zeilen we elke dag. Als je de gezeilde route van juli bekijkt kun je zien, dat we ook veel gekruist hebben.

VanOrmos Eloftheron via Ormos Iraklítsa naar Tripiti cave Thasos, nachtzeilen (1 en 2 juli)
Voordat we vertrekken uit de baai, waar we een aantal dagen hebben gelegen vanwege problemen met de waterpomp, kopen we bij de bakker in Nea Peramos 2 cakes voor Stavros, de werfeigenaar en zijn personeel. Omdat we daar zo goed geholpen zijn. Hij hoefde er niets voor te hebben, alleen wat liefde.
We motoren 4 mijl naar de volgende baai, meer noordelijk.
Daar is een Lidl. Een aantal dingen, die bijna op zijn, koop ik het liefst bij de Lidl. Zoals toiletpapier, keukenrol, muesli.
De eerste keer houdt het anker niet. Er zit een flinke klomp vette klei op. De tweede keer laten we het anker langzaam ingraven. Nu houdt hij wel.
Na de lunch brengt Henk me naar de wal. Bij de uitkijkpost van de lifeguard is met gele boeitjes een soort straatje gemaakt. Daar kunnen we met de bijboot bij het strand komen. Het is aanlandige wind en er staat deining. Ik spring op het strand en Henk vaart terug.
Het is maar 5 minuten lopen naar de Lidl. Langs een drukke weg.
Ik doe op mijn gemak boodschappen. Alles past in de rugzak, mijn boodschappenkarretje en een jumbo shopper. Behalve het grote pak toiletpapier, die knel ik onder mijn arm.
Henk pikt me op en helpt de boodschappen aan boord brengen en opruimen.
Hij is bezig met de koelkast en vriezer, de zoutwaterleidingen voor de warmteafvoer beter gangbaar maken. Uiteindelijk zet hij de drinkwaterslang er op om meer druk te genereren. Er komt veel rommel uit de leidingen.
Als ik sta te afwassen rond half 10 begint het hard te waaien. Tot 28 knopen. Henk heeft het ankeralarm gezet. Dat gaat af en het komt omdat we een stukje verplaatst zijn. Toch lijkt het anker weer te houden.
Eerst wil ik niet gaan slapen omdat het zo hard waait. Veel harder dan de voorspelde 3 knopen met windstoten tot 12 knopen. Het waait steeds meer dan 20 knopen.
Maar ik word moe en ga toch naar bed. Henk blijft nog in de kuip. 
Om 2 uur gaat het ankeralarm weer. We zijn los. Geen paniek, er is ruimte genoeg. Maar we moeten wel iets doen. Met een hoofdlampje op voor meer licht ga ik het anker ophalen. Zullen we gaan zeilen? Een voorzeil uitrollen en een lekkere koers kiezen?
Ja, dat doen we. Want opnieuw ankeren in het donker is lastig. En het is een prachtige nacht. Met een volle maan, die ons bijlicht. Als na een paar honderd meter de fok is uitgerold, is er opeens geen wind meer. Dan maar weer inrollen en een stukje motoren. Er komt wel weer wat wind, 5 – 7 knopen uit het noordwesten. We rollen de genua uit en koersen bijna voor de wind met een heel rustig gangetje van 2 knopen naar het zuidwest puntje van het eiland Thasos. Wat een mooie, rustige nacht! Ik probeer weer te gaan slapen; maar dat lukt niet. Dan gaat Henk een paar uren slapen. Tot de zon om 6 uur net is opgekomen. Erg mooi!
Ik ben toch wel moe en slaap 1,5 uur.
Als we de zuidwest hoek van Thasos om zijn is er geen wind meer. Waar is de dichtstbijzijnde ankerplek? Bij Tripity Cave. Dat is een grot, waar je doorheen kunt zwemmen en op het strand uit komt. We ankeren in zand. Het anker is meteen mooi ingegraven.
Een prachtige plek. Gedurende de dag komen er een paar kleine huur motorbootjes en 2 toeristenboten. Maar die blijven allemaal maar even. In de nacht liggen we er alleen.

Van Tripiti cave naar Ormos Limenária (3 juli)
’s Ochtends zwemmen we naar de cave. Als we terugzwemmen naar de boot staat er een flinke stroming. Die maakt de terugtocht moeilijk.
In de middag gaan we 2 mijlen naar het oosten, voorbij de plaats Limenária.
We eten gevulde portobello’s met zwarte rijst, heerlijk!

Van Ormos Limenária naar Vourvourou, alweer een nacht zeilen (4 – 7 juli)
We zwemmen met duikbril en snorkel naar de rotskant. Daar zijn wat visjes.
Wahoo ligt te hobbelen door golven van opzij.
Ons plan is om vanavond rond 9 uur met gunstige wind van schuin achter (noordoostelijk) te vertrekken naar de middelvinger, en wel naar Vourvourou.
Maar de wind is nu zuidoost. Waarom vertrekken we nu niet en zeilen aan de wind richting Athos? Goed idee. We gaan. Het zeilt heerlijk. De wind ruimt wat zodat de zuidoostpunt van Athos niet meer bezeild is, maar dat geeft niet. We kunnen kruisen. Dat doen we als we te dicht bij Athos komen. We maken wat vreemde slagen. Uiteindelijk doen we de motor aan om voorbij de zuidwestpunt van Athos te komen. Inmiddels is het donker geworden.
Het is afwisselend zeilen, een stukje motoren en weer zeilen. Totdat het wat harder gaat waaien en we de genua wisselen voor de fok. Opeens gaat het heel hard waaien. Meer dan 20 knopen, uit het oosten. We gaan veel te hard. Het grootzeil gaat naar beneden. We gaan nog te hard. Dan komen we, als het nog donker is, bij Vourvourou aan. We rollen de fok een eind in. Toch blijft de snelheid 5 knopen. In de ochtendschemering zijn we bij de ingang van de baai van Vourvourou. We zeilen naar binnen tot vlakbij waar we ankeren. Overdag halen we wat slaap in.
Maandag hebben we het druk met voorbereidingen omdat Edwin & Marttje morgen komen.
Extra klusjes: water in de machinekamers voor de motor weghalen, plus wat olie alleen aan stuurboord. Daar werkt de waterpomp nog niet goed. Dinghy oppompen.
Onderwaterschip verder schoonkrabben.
Na 7 uur naar de wal. Om gyros te eten bij Garlic restaurant en daarna boodschappen te doen bij de supermarkt er vlakbij. Lekker dat ik niet hoef te koken vanavond.

Omdat het mooi drogend weer is heb ik onze zwemhanddoeken en wat extra dingen gewassen. Daarna een Friese havermout-appeltaart gebakken. Gelukkig had ik alle ingrediënten. Hij is precies op tijd uit de oven.
We gaan met de dinghy naar de overkant. Bij Fteroti is een camping, een parkeerplaats en een steiger. Daar pikken we Edwin en Marttje op. Goede timing, de taxi stopt, ze stappen uit en zien ons aankomen.
Een gezellig weerzien na bijna een jaar.
Het is de derde keer dat ze komen. Dus de boot en de regels zijn bekend.
Eerst koffie met als verrassing taart. Het recept heb ik ooit van hen gekregen. Dan zwemmen. Luieren. Boodschappen doen in Vourvourou. Marttje en ik, terwijl de mannen bij Garlic op het terras zitten en wat drinken.
Terug aan boord gaan we koken. We eten gebakken mahimahi met meergranenrijst en salade, heerlijk! Daarna doen we 2 potjes golf.

Van Vourvourou naar Nsis Pénna (8 juli)
Ons plan voor de komende dagen bespreken we bij de koffie. Vandaag gaan we zeilen naar Nsis Pénna bij Ammouliani.
Als Henk het zeil hijst, vóór de doorgang naar buiten, wil hij niet verder omhoog omdat de val klem zit door het topplankje. Henk hijst Edwin een paar meter de mast in en die lost het op. Het grootzeil gaat helemaal omhoog en de genua wordt uitgerold. We zeilen aan de wind. Eerst noordelijk. Maar de wind ruimt steeds meer. Uiteindelijk moeten we 2 keer overstag. Bij de eerste keer vervangen we de genua voor de fok. Omdat het harder is gaan waaien.
Marttje ziet het eerst dolfijnen, het zijn er minstens drie, prachtig!
We gaan aan de zuidkant van de eilandjes langs. Laten het grootzeil zakken tijdens het zeilen. Daarna met de fok tot noord van de ingang. Er liggen wat motorbootjes, maar die vertrekken voor 6 uur allemaal.
Ik ga het anker checken. Maar het stroomt, dus het valt niet mee om naar het anker toe te zwemmen. In de verte zie ik het mooi ingegraven liggen.

Van Nsis Pénna naar Ormos Sykia (9 juli)
De wind is zuidelijk, dus tegenwind. Kruisend zeilen we naar Sykia. Maar eerder in de baai, aan de zuidzijde, ankeren we, een eind voor het strand vol met parasolletjes.

Van Ormos Sykia naar Marathiás Beach, een tonijn gevangen! (10 juli)
Het is voor de verandering bewolkt en er hangen regenwolken.
We moeten alweer kruisen. Maar nu vangt Henk een tonijn van 6,5 kilo. Ondertussen zeilen we rustig door, in wat regendruppels, met een snelheid van 3 knopen.
Na wat kruisslagen met slechte hoeken zijn we de zuidkant om gezeild. Ankeren in een heel mooi baaitje bij Marathiás beach. Op het strand staan een paar partytenten, waar nu niemand is. Zo te zien staan ze er al langer.
Henk fileert de tonijn. Dat is meer werk dan de mahimahi van een paar weken geleden.
Het is vrijdag, dus happy hour. Met voorgebakken frietjes van de crispplaat en snackjes uit de airfryer. Plus een salade.

Van Marathiás beach naar Porto Karras old pier (11 juli)
Bij de kust langs gezeild, voor de wind met alleen een voorzeil, naar Porto Karras old pier.
In de verte een dolfijn recht uit het water zien springen.
Er liggen maar een paar boten in de baai, met aan de westkant een oude kade. We ankeren ergens in het midden, in zand. Vlak voordat het donker wordt komen er nog 2 zeilboten bij. Eentje ankert en de ander komt er tegenaan liggen. Maar ze zijn rustig, geen harde muziek of een feestje aan boord.
De zon zien we zakken in de zee. Prachtig!

Van Porto Karras naar Sunny Beach (12 juli)
De wind is alweer gunstig om langs de kust te zeilen. Zoveel mogelijk langs alle baaien
We ankeren voor het strand, waar de Sunny beach bar is.
Er zijn flinke golven, we liggen aan lagerwal.
In de avond rond 8 uur wordt het rustiger. Maar dan vinden we het te laat om nog naar de beachbar te gaan.
Bij het zwemmen kan ik geen anker vinden, alleen zeegras.
Henk zet het ankeralarm. Dat doen we alleen bij bepaalde omstandigheden. bijvoorbeeld als we het weer en/of het anker niet vertrouwen.

Van Sunny Beach naar Néo Potidaia (13 juli)
We denken te moeten kruisen op basis van de windverwachting. Maar het hele stuk naar Néo Potidaia is bezeild. Met grootzeil en genua zeilt het heerlijk. We ankeren net voor lunchtijd in mooi zand. Ver genoeg weg van het strand.
Met de bijboot gaan we op verkenning. Eerst naar het haventje, waar morgen de taxi komt om onze gasten op te halen. Dan onder de 17 meter hoge brug door, door het kanaal naar de grotere haven, waar ook vissersschepen liggen. We parkeren de bijboot tussen 2 andere bootjes.
Omdat ik over ruim 2 weken jarig ben, trakteert Marttje op ijs. Bij de banketbakker, tevens ijsverkoper, genieten we op het terras van ons ijs. Henk kiest voor een biertje.
We lopen via de supermarkt en een leuk straatje met taverna’s naar de kerk. Ik vind hem niet mooi, teveel versieringen.
Edwin en Marttje trakteren op een etentje bij taverna Ta Kastra. Daar zitten we heerlijk buiten onder de bomen te genieten.
We krijgen van iemand die bij ons tafeltje komt staan een plakje kaas aangeboden, erg lekker. Je kunt de kaas kopen bij een soort bestelauto, die voor het terras staat. Het blijkt schapenkaas te zijn. Ik koop een kilo.
Als het bijna donker is varen we terug naar Wahoo.

Van Néo Potidaia naar Néos Mármaras (14 juli)
De taxichauffeur stuurt een berichtje dat hij een half uur eerder komt, om kwart voor 12.
Gelukkig zijn we vroeg klaar met ons dagelijkse ochtendritueel van zwemmen, bal en frisbee overgooien, ontbijten en koffie drinken. En zijn de koffers ingepakt. We staan zelfs nog 10 minuten op hem te wachten.
We nemen afscheid van Edwin & Marttje met een ‘tot ziens’. We hebben het erg gezellig gehad en veel gezeild. 117 mijlen in 6 dagen.
Nu we toch aan wal zijn doen we meteen boodschappen. Zodat we weer een weekje vooruit kunnen. Als alles opgeruimd is maken we de boot zeilklaar.
Het is rustig en zonnig weer. We zeilen aan de wind langs de oostkust van de 1e vinger zuidwaarts.
Totdat de wind draait en toeneemt. Dan is het opeens aan de wind in oostelijke richting. Al snel rollen we de genua in en de fok uit. Er zijn flinke golven en de boot stampt behoorlijk. Buiswater komt over, tot in de kuip. Alles wordt zout.
We proberen te ankeren aan de westkant van de middelvinger, een stuk ten zuiden van Nikiti. Maar na 5 pogingen, waarin het anker niet houdt, geven we het op. Het is dubbel lastig ankeren omdat we maar 1 motor kunnen gebruiken. De waterpomp van de stuurboord motor doet het niet. Alweer niet.
We besluiten weer te gaan zeilen. Naar Néos Mármaras. Daar kunnen we in ruim zand ankeren. Dus grootzeil hijsen en fok uitrollen. Ruim voor donker ankeren we. Het is lastig ankeren, want het is er steil. De diepte gaat snel van 5 naar 10 naar 20 meter. Bij de 2e poging houdt het anker.
We hadden gepland rijst met sla en tonijn te eten. De rijst is klaar, de sla ook, zonder dressing. Maar de tonijn is nog bevroren. We stellen deze maaltijd uit tot morgen en eten nu een broodje met gebakken ei.
Inmiddels is het half 10. Het was een vermoeiende dag.

Van Néos Mármaras naar Papadía (15 – 19 juli)
We liggen geankerd voor een druk strand met veel parasolletjes. Dat vinden we niet een relaxte plek. Dus we gaan ankerop en kruisen zuidwestwaarts naar de mooie plek achter het eiland Papadiá. De Relacat van onze Finse vrienden Pekka & Tuula ligt er al een paar dagen. Ze komen een ankerbiertje drinken, als we geankerd zijn. Helaas ligt het anker niet in zand, maar in zeegras. Dus we gaan weer ankerop en nu valt het anker wel in zand. Het is duidelijk te zien.
We eten onze uitgestelde maaltijd en het is heerlijk. Vooral de zelf gevangen tonijn is erg lekker.

Deze keer begint de ochtend met naar de Relacat zwemmen met bal en frisbee. We gaan overgooien met Pekka & Tuula. Zij hebben ook een bal en frisbee.
Het is erg leuk, maar ook inspannend.
Het is mooi zonnig weer om de was te doen. Beddengoed en handdoeken. Alles is snel droog.
Henk is bijna de hele middag bezig met de waterpomp. Om te proberen hem weer aan de praat te krijgen. Als hij weer in elkaar zit en teruggeplaatst is vult Henk de leidingen met water. Motor starten, flink gas geven. Helaas komt er geen water. De pomp doet het niet.
Ondertussen heb ik een nieuwe pomp besteld bij SVB in Duitsland. Daar is het veel goedkoper dan in Griekenland. Als het goed is wordt hij over 5 dagen geleverd. Bij vrienden van Pekka & Tuula in Kalamitsi.
Pekka bakt pizza’s in een kleine elektrische oven bij meer dan 400 graden. Ze zijn erg snel klaar, binnen 2 minuten. En ze zijn heerlijk. We eten ze met zelfgemaakte tatziki.

Het nieuwe ochtendritueel is: richting de Relacat zwemmen met bal en frisbee en overgooien met Pekka en Tuula en nog een bal. Goede oefening!
We nodigen hen uit voor het avondeten, macaroni met schijfjes pittige worst en veel groenten. We eten laat, want het is een hete dag, 32 graden.

Na het balspel in de ochtend vertrekt de Relacat naar Porto Koufo. Wij blijven. We gaan wat van de romp schoonmaken. Maar het golft teveel, dus we stoppen snel weer.
Henk is steeds bezig met z’n hobby achter de laptop, namelijk Signal K en aanvullingen daarop. Ook met de foto’s en filmpjes van mei.

De volgende dag weer een stukje onderwaterschip gedaan. Weer al vrij snel gestopt vanwege golven. We beginnen te laat in de ochtend, als de wind opsteekt.
Ik schrijf het verhaal van mei en Henk is klaar met foto’s en filmpjes. Dus ‘mei’ wordt gepubliceerd.

Van Papadía naar Porto Koufo (20 – 21 juli)
Vandaag staan we wat eerder op en beginnen meteen met schoonmaken. Het waait niet en er zijn dus ook geen golven. Dat helpt. Het schoon schrapen gaat daardoor veel gemakkelijker.
Als we na het ontbijt de koffie nog niet op hebben zegt Henk: Zullen we gaan? De wind is gunstig om met een uitgerolde genua naar Porto Koufo te zeilen. Zo gezegd, zo gedaan.
Even moet de motor aan om weg te komen. En later omdat we het op zeil niet halen.
Ondertussen komt de Franse catamaran Dakota naar ons toe varen. Het model boot lijkt op die van ons. Het is vast ook een Lerouge (Franse ontwerper). We kijken naar elkaars boot en proberen te communiceren. Zij gaan naar Vourvourou. Misschien ontmoeten we hen daar.
We geven ons webadres door. Later krijgen we een e-mail van hen.
We ankeren aan de zuidkant van de grote baai bij Porto Koufo. Het is er diep en steil. Het anker valt bij 21 meter diepte, met 50 meter ketting. We trekken er maar een beetje aan, want dat wil slecht met 1 motor. We zijn dus niet zeker of het anker houdt. Daarom wordt het ankeralarm gezet.
We liggen in de buurt van de Relacat. En we liggen redelijk dicht bij het strand. Er zijn mensen op het strand, maar het is er niet vol.
Mike van de Santina, die verderop geankerd is, komt buurten. We kennen hem van Licata.
Ik vaar met Pekka in hun bijboot mee naar de supermarkt.
Morgen gaan we naar Kalamitsi. Dan wordt de nieuwe waterpomp geleverd. Vandaag heb ik al via whatsapp contact met Georgi, zijn adres hebben we gebruikt.
Het is een warme dag. Er is geen onweer voorspeld. Maar rond middernacht gaat het onweren en er valt wat regen. We blijven een tijd op om te kijken hoe het gaat en of het anker houdt. Gelukkig blijft er weinig wind. We gaan rustig slapen.

Van Porto Koufo naar Kalamitsi (21 – 22 juli)
We starten de dag met bal en frisbee overgooien met Tuula. Pekka gaat hardlopen.
We gunnen ons een dag rust van onderwaterschip schoonmaken. De armen zijn nog lam van gisteren.
Pekka & Tuula komen koffiedrinken. Daarna zeggen we ‘tot ziens’. We vertrekken.
Bij het uitvaren van de baai, tegen de wind in, hijst Henk met de elektrische lier het grootzeil.
We rollen de genua uit en zeilen aan de wind eerst in zuidwestelijke richting. We moeten kruisen om naar de zuidkant van de middelvinger te gaan. Dan is het bezeild. Ruim voor Kalamitsi laat Henk het grootzeil zakken. Terwijl ik aan de wind verder zeil op alleen de genua en even wat meer tegen de wind in stuur.
Het laatste stuk doen we met alleen genua. Voordat we gaan ankeren gaat de bakboord motor aan. Ik laat het anker vast 5 meter zakken. Als we voorbij de reeds geankerde zeilboot zijn kijk ik of ik voldoende zand zie. Ja, ik laat het anker zakken met 25 meter ketting. Dan de briddle eraan en daarna nog 10 meter ketting. De waterdiepte is 8 meter. Bij het zwemmend checken met duikbril op ligt het anker mooi in zand.

Georgi belt in de ochtend en wij horen het niet omdat we het onderwaterschip aan het schoonmaken zijn. Als ik later terugbel hoor ik dat het pakket met de waterpomp geleverd is. Maar ze zijn vandaag niet thuis. Vanavond of morgenvroeg komt hij het brengen.
Henk gaat de bakboord trampoline naspannen, eerst met tiewraps. Af en toe moet ik daarna even helpen bij het aantrekken van de dyneemalijn.
Als ik net begonnen ben met koken belt Georgi dat hij er aan komt om het pakje te brengen. Het is inmiddels wat gaan regenen. Ik doe de kookplaten uit en we gaan met de bijboot naar het volgende strand. Daar krijgen we het pakje.
Als we weer aan boord zijn gaat het onweren en harder regenen.
Tegen de tijd dat we naar bed willen is het hard gaan waaien. En het weerlicht nog steeds. Henk zet het ankeralarm aan in de app AnchorPro.
We wachten tot het wat rustiger wordt. En we zeker weten dat het anker houdt.
Hij was wel mooi ingegraven. Maar is nu door de andere windrichting wat gedraaid en een beetje opgeschoven.
We slapen allebei goed.

Van Kalamitsi naar Vourvourou en Elia eiland (23 – 27 juli)
Er zijn nog steeds golven, die de baai van Kalamitsi binnenlopen. Wahoo ligt niet rustig maar hobbelt. Zo gaat Henk niet de waterpomp installeren. We kijken naar de weersvoorspellingen en besluiten naar Vourvourou te zeilen. Daar ligt het beschut.
Het eerste stukje is precies tegen de wind in naar het oosten. Daarna is het bezeild met alleen de genua uitgerold. De wind neemt toe, onze snelheid ook. We hebben een heerlijke zeiltocht. Ruim voor de ingang naar de baai rollen we de genua in en de fok uit. Het waait 18 knopen en we gaan 6,5 knopen.
We ankeren in de noordoosthoek van de baai.
Henk installeert de nieuwe pomp. Hij doet het!Wat een opluchting. We kunnen beide motoren weer gebruiken. Want manoeuvreren met 1 motor lukt niet of gaat heel slecht.

Er is voor bijna de hele vrijdag regen voorspeld. Maar tot na de koffie blijft het droog. Daarna regent het eerst heel zachtjes. Zodat we tijd genoeg hebben om ramen te sluiten en kleedjes op te ruimen.
Het blijft regenen, en af en toe onweren, tot een uur of half 3. Daarna is het gelukkig minder grijs.
Vandaag zijn er geen huurbootjes, wat logisch is.
Het is door de regen veel kouder geworden. We hebben kleren aan, zelfs sokken.
Ik zet de naaimachine op tafel en ga 2 oude, gerafelde vlaggen herstellen. Bij een nieuwe vlag zigzag ik een koordje over de zomen van 3 zijden. Tegen het te snel rafelen.
Henk is met z’n hobby bezig op de laptop.

De track van Wahoo in de app Vesselfinder laat in de ochtend een afwijking zien. Het ankeralarm gaat af. Bij het zwemmen zien we dat het anker met een dikke kluit modder en gras gewoon op de bodem ligt en ongeveer 5 meter verplaatst is. Dat zal vannacht gebeurd zijn toen het om 3 uur even 18 knopen gewaaid heeft uit het noorden.
Omdat we donderdag bij het ankeren maar 1 motor konden gebruiken hebben we hem niet vast getrokken en dus ook niet gecontroleerd of hij wel hield.
Gelukkig kunnen we nu weer 2 motoren gebruiken.
Na ontbijt en koffie gaan we ankerop. Het voelt niet goed als het anker alleen maar op de grond ligt. We willen boodschappen doen in Vourvourou en varen een mijl naar het zuiden. We ankeren in zand en het anker houdt meteen.
Henk brengt me naar de wal om boodschappen te doen en haalt me later weer op.
Na 6 uur gaan we samen naar de wal om een broodje hamburger te eten bij Garlic restaurant. Zowel door de serveerster als door de eigenaar worden we herkend. En hartelijk begroet. Terwijl het 2 jaren geleden is dat we er voor het laatst geweest zijn. We hebben er toen een paar keren pakjes laten bezorgen. Na dat eerst gevraagd te hebben. De eigenaar vertelt dat ze 4 maanden per jaar geopend zijn, van juni tot en met september. En dat hij in de winter veel reist.
Als we om 8 uur terug zijn op Wahoo gaan we ankerop. De eerst 1,5 mijl kunnen we zeilen met alleen de fok. Daarna motoren we nog 1,5 mijl naar een nieuwe ankerplek. Achter het eilandje Elia. Aan alle kanten beschut, behalve bij noordelijke winden.
Het anker valt in zand en houdt meteen. Een prachtige plek.

Een mooie, zonnige, rustige, warme dag. We liggen middenin de baai. Bij de kant komen bootjes ankeren. Sommigen kort, anderen blijven de hele dag.
Henk volgt de formule 1 blog. Ik kijk naar de kerkdienst van Leens en luister een preek.
Na 6 uur gaan we met de bijboot een beetje op verkenning. Ons doel is Jurawind, in de volgende, meer westelijke baai. Daar ontmoeten we Andreas. 2 winters terug was hij in Licata. We gaan samen naar de Moonshine bar. Dat is vanaf het strandje 10 minuten naar boven lopen. Wat een prachtig uitzicht vanaf het terras. Over de baai waar Wahoo ligt en verder tot Vourvourou. Henk drinkt een biertje, Andreas een mojito en ik een green breeze, dat is een mojito cocktail zonder alcohol.
Als we terug zijn op Wahoo is het schemerig.

Alweer een mooie dag! Zonnig en weinig wind.
Henk heeft de duikflessen gecontroleerd. In de 10 liter fles zit nog 70 bar en in de 12 liter fles 120 bar.
Hij maakt de drukverdeler, lange slang en mondstuk aan de 10 liter fles. De fles blijft in de kuip staan. Hij begint met kiel, saildrive en schroef schoonmaken aan de stuurboord kant.
Dan is de fles leeg. Met de andere fles kan hij verder aan bakboord. Kiel, saildrive en schroef. De roeren en een stuk van de kielen heeft hij eerder al snorkelend gedaan.
Ik maak mijn schoonmaakwerk af een stuurboord en doe nog wat extra aan bakboord.
Voor het eerst dit seizoen is het onderwaterschip helemaal schoongemaakt.
De compressor om de flessen te vullen doet het niet. Die moet gerepareerd worden. Dat willen we in oktober op Malta laten doen.
Misschien kunnen we bij een duikcentrum in Griekenland de flessen laten vullen.
Ik reserveer telefonisch bij Panos Fish Taverne voor 6 personen, vrijdagavond 7 uur. Want dan ben ik jarig.
Aan het einde van de middag begint de lucht te dreigen, het gaat wat onweren en een beetje regenen. Het is vrij snel weer over.
Daarna is het gewoon weer heet.

Van Elia eiland naar Ammouliani (28 juli)
Wat een schrik! Waar is mijn bril? vraagt Henk, als hij afgedroogd is. Hij is met mij het water in gedoken. Met bril op, blijkt nu. We gaan snorkelen om hem op te zoeken. Henk ziet hem liggen op de bodem, met de pootjes omhoog. Hij gaat een, ooit door Edwin gemaakt, meetlijntje halen. Met drijvertjes en iets van metaal om te verzwaren onderaan. Daarmee markeren we de locatie. Een wat groter drijflichaam eraan, zodat er geen bootjes overheen varen.
Henk gaat z’n duikspullen tevoorschijn halen. Stabjack, ademautomaat en loodpockets. Er zit nog 50 bar in de 12 liter fles. Dat moet genoeg zijn om de bril op te duiken. Want hij ligt op 10 meter diepte. Te diep om hem gewoon op te halen.
De be- en ontluchtingsknop van het stabjack heeft even kuren doordat hij blijft ‘hangen’. Door er een aantal keren flink op te drukken en weer los te laten sluit het klepje goed. Nu kan hij gaan duiken.
Hij heeft de bril meteen te pakken. Gelukkig. Dat scheelt weer geld en ongemak.
Alles spoelen en te drogen leggen. En dan bijkomen.
De voorspelling is dat na 3 uur de wind naar het zuidwesten draait. Dan kunnen we met alleen een voorzeil naar het eiland Ammouliani zeilen. De wind draait wel, maar naar het zuidzuidoosten. Ook goed. Eerst met de fok en later met de genua voor wat meer snelheid zeilen we de 9 mijlen in 2,5 uur. We ankeren in een grote baai aan de zuidwestkant. Met veel mensen onder parasolletjes op het strand. Het was even lastig om tussen alle zeegras een voldoende groot stuk zand te vinden om het anker in te laten zakken. Maar het is in 1 keer gelukt. Hij ligt in zand, net tegen zeegras aan.
We hadden het plan om naar de beachbar te gaan. Maar we vinden het te druk op het strand. We blijven lekker aan boord,
We eten zwarte rijst, sla en dwergtonijn (nog van 2025) uit de airfryer. Heerlijk.
We worden erg geplaagd door kleine musquitos (neefjes noemen wij ze). Ze kriebelen en steken. Zelfs als het al donker is. Er is geen wind en de zee is vlak.
Er hangt de hele tijd een onaangename rioollucht.

Van Ammouliani naar Island bay (29 – 31 juli)
Om 5 uur ben ik al wakker. Terwijl de wekker pas om 6 uur afloopt. Volgens de voorspelling is er voldoende wind tot 13 uur. Daarom willen we vroeg weg voor een tocht van 33 mijl. Naar de westkant van de middelvinger.
Het anker zit niet echt vast als ik hem ophaal. Er ligt een klein beetje zeegras op.
We hijsen het grootzeil en rollen de fok uit.
Het is bezeild naar het zuidzuidwesten. Met een windhoek van ruim 60 graden. Onze snelheid varieert van 6 tot 8 knopen. Het schiet mooi op. De wind neemt toe. Er moet maar een rif in het grootzeil. Dat gebeurt al zeilend, terwijl de overloop helemaal naar buiten staat. Ik hoef maar heel even tegen de wind in te draaien. Na 10 minuten lekker zeilen stopt de wind ermee. We dobberen even. Maar doen een motor aan omdat er flinke golven staan en we anders zo heen en weer geschud worden. De golven komen van meerdere kanten. Dat maakt het extra vervelend. Na 3 kwartier motoren is er weer wind. Nu uit het zuidoosten. Het is veel meer aan de wind nu. Maar we kunnen zeilen. Af en toe zelfs 10 knopen.
Nadat we de zuidkant gerond hebben zeilen we tot voorbij Porto Koufo met een lekkere snelheid. Henk gaat een webinar luisteren en we willen niet ondertussen op de bestemming aankomen. Dus grootzeil al zeilend naar beneden. En de fok een eind ingerold. Opeens komt de wind van voren. Motor aan en fok helemaal inrollen. Het laatste stuk zeilen we weer. We ankeren in Island bay. Een mooi baaitje met een eilandje aan de noordwestkant. Aan bijna alle kanten beschut, behalve naar het zuidwesten.
De Relacat ligt er al een paar dagen.
Pekka & Tuula komen een ankerbiertje halen.
Omdat we zo vroeg wakker waren vanmorgen doen we vanmiddag een dutje.
Later in de middag komt de Equinox, trimaran van Renzo & Edith, in de baai ankeren. We hebben app contact gehad. We nodigen hen uit voor een ankerbiertje. Later nodigen zij ons uit om te komen barbecuen. Lekker. Zij hebben kippenpoten en wij nemen tonijn mee uit de vriezer. Eerst een Grieks voorgerechtje van ui, paprika, tomaat en feta, lekker gekruid en warm gemaakt op de bbq. Het heet bougiourdi.
We hebben een gezellige avond. Na 11 uur zijn we terug aan boord. Nog een kop koffie en dan naar bed.

Vanmorgen met Tuula lekker overgegooid met 2 ballen en een frisbee. Later kwamen Renzo en Edith ook meedoen.
We nodigen hen alle 4 uit voor het avondeten.
Henk controleert de duikcompressor en probeert na te gaan, waarom hij het niet doet. Er zitten 2 condensatoren in. 1 doet het wel, die voor het starten. 1 condensator doet het niet. Die voor het draaiende houden. We bestellen een nieuwe bij Skroutz (een soort Bol.com in Griekenland) en laten het bij Georgi in Kalamitsi bezorgen.
Voor morgen maak ik een Zweedse chocoladetaart.
Voor vanavond verse frietjes en een beetje salade, Edith maakt een Griekse salade en Pekka tatziki. We maken 3 dozen met lang houdbare varkensschenkel (ook wel eisbein genoemd) open. Die zijn in 12 minuten op crispstand in de magnetron voldoende heet. De frietjes gaar ik eerst voor in de magnetron op crisp. Daarna in een vuurvaste schaal met een plaid eromheen om ze warm te houden. Henk maakt ze verder klaar in de airfryer.
Wat hebben we zo een lekkere maaltijd!
En een gezellige avond.

Komt het omdat ik jarig ben vandaag, dat ik al om 6 uur wakker word?
We starten de dag met een balspel in het water: 3 ballen, een frisbee en 6 personen.
Als we zitten te ontbijten komt de fruitauto langs. Edith gaat er op de sup naar toe. Ik ben ook wat nodig, dus ik ga ook op onze sup. Ik koop nectarines, citroenen, abrikozen, aardappels en tomaten en moet 58 euro betalen. Dat vind ik veel te veel. Achteraf had ik het moeten laten staan en niet betalen. Maar ik had geen zin in gedoe. De man sprak alleen Grieks en liet me het bedrag zien op de rekenmachine. Van Edith hoorde ik dat zij in plaats van 60 uiteindelijk 38 euro betaald heeft. Wat ze nog teveel vond.
Het is weer een levensles. Een duur verjaardagscadeau.
Pekka & Tuula en Renzo & Edith komen koffiedrinken. De chocoladetaart valt goed in de smaak.
Ze hebben praktische, zelf gemaakte cadeautjes meegenomen.
Later bellen Iddie & Wina en Nicolette. Veel felicitaties komen binnen via whatsapp.
Omdat ik al zo vroeg wakker was neem ik siësta en slaap even lekker.
Om half 7 gaan we de vrienden ophalen met onze dinghy om naar Panos Fish restaurant te lopen.
Georgi & Antoanetta (Bulgaren met een appartement in Kalamitsi) hebben we ook uitgenodigd. Omdat we hun adres konden gebruiken om de nieuwe koelwaterpomp naar toe te laten sturen.
Zij geven met een blitse roze zonnebril en een fles rosé.
We krijgen een ronde tafel, waar we gezellig met 8 personen omheen zitten. Zo heb je de mogelijkheid met iedereen te praten.
We starten met een 8 tal voorgerechten, die we met elkaar delen. Erg lekker.
Daarna een aantal hoofdgerechten, die we ook delen.
Het zoete dessert is van het huis, 3 verschillende soorten gebak. Eentje lijkt op monchou taart. Daarvan krijg ik later een groot stuk met ‘happy birthday’ kaarsjes erop. Tuula steekt ze aan en ik mag ze uitblazen. Het gebak verdeel ik.
We lopen terug naar de bijboot en ieder wordt op de eigen boot afgezet. Renzo& Edith komen op hun sup naar Wahoo voor een drankje en even napraten.
Als ik m’n tanden sta te poetsen zie ik ineens dat de tandpasta ergens op blijft liggen. Het blijkt een lens te zijn, die ik sinds vanmorgen kwijt ben. Hij is niet hard geworden. Ik ben heel blij dat ik hem terug heb. Want hij was nog maar een week in gebruik. Het is een maandlens. Vanmorgen heb ik een ‘oude’, reeds een maand gebruikte, op m’n linkeroog gedaan.
Nu kan ik rustig gaan slapen. Eerst nog even terug denken aan een hele mooie en gezellige verjaardag.

De invulling van deze pagina zal ergens in de loop van de volgende maand gebeuren. We hebben tijd zat maar soms lokken andere bezigheden meer.